بررسی حجاب و عفت بانوان در فضای مجازی از منظر فقه امامیه و حنفیه و چالش های آن در ایران و افغانستان

حجاب ماحصل عفت درونی است که خود را در بیرون نشان می دهد و به نوع پوشش در برابر نامحرم گفته می شود. فضای مجازی مانند دنیای واقعی، بستر بروز و ظهور ایده ها و اشکال و فرم های مختلف رفتاری است و طبعا به سبب گستردگی و فراگیری و عمق نفوذش، این روزها از اهمیت بیشتری در اشاعه ارزش ها و هنجارها برخوردار است. این در حالی است که بعضی از بانوان چارچوب هایی که در فضای واقعی دارند را در فضای مجازی رعایت نمی کنند، چرا که چنین توهم شده که فضای مجازی جدای از فضای حقیقی بوده و می توان به گونه ای دیگر در آن ظاهر شد؛ بنابراین بررسی فقهی رعایت حجاب بانوان و حفظ عفت در ارتباط با نامحرم در فضای مجازی ضروری به نظر می رسد. در این مقاله سعی شده است به روش تطبیقی و بر اساس فقه حاکم در ایران و افغانستان با روش توصیفی و تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای به این سوال پاسخ داده می شود که آیا از نظر فقهای امامیه و حنفی تفاوتی بین فضای حقیقی و مجازی در رعایت عفت و حجاب بانوان وجود دارد؟ به منظور دستیابی به پاسخ، به منابع فقه استدلالی و فتوایی امامیه و حنفیه مراجعه شده است. این حکم همانند سایر احکام از ملاکات و مصالحی پیروی می کند که از جمله مهم ترین آن ها تامین کمال و آزادی زن، امنیت زن، تحکیم خانواده، سلامت اجتماعی و آرامش روانی و از همه مهم تر جلب رضایت الهی است.

کلیدواژه ها:

حجاب ، عفاف ، فضای مجازی ، فقه شیعه ، فقه اهل سنت