بررسی آزمایشگاهی خصوصیات مکانیکی و دوام بتن مسلح شده با الیاف بازالتی تابیده

یکی از مهم ترین چالش ها برای سازه های بتنی در محیط های دریایی، خوردگی آرماتورهای فولادی است. خوردگی موجب کاهش مقاومت و دوام سازه های بتنی در محیط های دریایی می شود. الیاف فولادی یکی از رایج ترین و پرکاربردترین الیاف در بتن الیافی است. معایبی همچون خوردگی الیاف فولادی و وقوع خوردگی تشدید شده در محل تماس الیاف فولادی با آرماتورها منجر به این موضوع گردیده که پژوهشگران به استفاده از الیاف غیر فلزی روی آورند. الیاف بازالتی نوعی از الیاف غیر فلزی می باشند که مزایای فراوانی از جمله غیرسمی بودن، مقاومت کششی بالا و مقاومت در برابر محیط های اسیدی را دارند. این پژوهش به بررسی خواص مکانیکی و دوام چهار ترکیب بتن الیافی بازالتی تابیده پرداخته است. در این پژوهش چهار طرح اختلاط با مقادیر مختلف ۰%، ۵/۰%، ۱% و ۸/۱% از الیاف بازالتی تابیده ساخته شده است. در ادامه پارامترهای مقاومت فشاری، مقاومت کششی، مدول گسیختگی، جذب آب، مقاومت الکتریکی، نفوذ آب و خوردگی تسریع شده مورد بررسی و مطالعه قرار گرفته شده است. نتایج آزمایش های انجام شده نشان می دهد که با افزایش حجم الیاف بازالتی تابیده در ماتریس بتنی، هر دو پارامتر مدول گسیختگی و مقاومت کششی بهبود می یابند. از سوی دیگر، با افزایش مقدار الیاف تا ۸/۱%، تنها ۶% افزایش در مقاومت فشاری نسبت به بتن معمولی مشاهده می گردد. نتایج آزمایش های دوام نشان می دهند که الیاف بازالتی تابیده به خوبی با ماتریس بتنی ترکیب شده و عملکرد پل زنی آن ها به طور موثری ترک ها را مهار می کند. به همین دلیل، تعداد حفره ها و میکروترک ها در بتن الیافی بازالتی نسبت به بتن معمولی کاهش یافته و در نتیجه، دوام بتن های الیافی بازالتی تابیده در محیط های خورنده به مراتب بیشتر از بتن های معمولی می باشد.

کلیدواژه ها:

الیاف بازالتی تابیده ، بتن الیافی بازالتی ، ترک ، خوردگی ، دوام ، خصوصیات مکانیکی