تحلیل تطبیقی ساختار حقوق و مزایای معلمان در نظام های آموزشی جهان

این مقاله با روش تحلیلی-مقایسه ای ساختار حقوق و مزایای معلمان را در نمونه ای از نظام های آموزشی جهان (کشورهای عضو OECD، برخی کشورهای اروپایی منتخب، ایالات متحده، چند کشور آفریقایی و ایران) بررسی می کند. هدف پژوهش، شناسایی الگوهای رایج در سیاست گذاری جبران خدمات معلمان، مقایسه سازوکارهای پیشرفت شغلی و مزایا، و تحلیل پیامدهای این سازوکارها بر جذب، ماندگاری و کیفیت آموزشی است. یافته ها نشان می دهد کشورها از سه رویکرد اصلی در تعیین حقوق معلمان استفاده می کنند: (۱) نظام های حقوق مبتنی بر میزانیت (statutory scales) و حقوق ثابت با افزایش تجربه، (۲) ساختارهای انعطاف پذیر و منطقه ای با تنوع قابل توجه بین مناطق و سطوح تحصیلی، و (۳) نظام های مبتنی بر رتبه بندی/شایستگی که افزایش حقوق را با معیارهای صلاحیت حرفه ای پیوند می دهند (OECD, ۲۰۲۳; OECD, ۲۰۲۴). شواهد نشان می دهد حقوق تنها عامل تعیین کننده کیفیت نیروی معلم نیست؛ اما تناسب حقوق با فرصت های بازار کار، مزایای غیرنقدی (بیمه، بازنشستگی)، و مسیرهای شغلی شفاف، بر جذب و ماندگاری موثرند (Ingersoll, ۲۰۰۱; Evans, Yuan & Filmer, ۲۰۲۰). در پایان، پیشنهادهایی برای طراحی سیاست های حقوقی-جبرانی معلمان در ایران و کشورهایی با ساختارهای مشابه ارائه می شود: ترکیب حداقل رقابتی حقوق، مزایای مستمر، سازوکارهای رتبه بندی شفاف، و توجه به عدالت منطقه ای و جنسیتی

کلیدواژه ها:

حقوق معلمان ، مزایا و جبران خدمات ، رتبه بندی معلمان ، سیاست های نیروی انسانی آموزشی ، مقایسه بین المللی