مرور ساختارهای آموزشی، منابع درسی و اهداف تربیتی در سه دین توحیدی

ساختارهای آموزشی، منابع درسی و اهداف تربیتی در ادیان توحیدی اسلام، مسیحیت و یهودیت، همواره نقش بنیادینی در شکل گیری هویت دینی، اخلاقی و اجتماعی پیروان این ادیان ایفا کرده اند. این سه دین، با وجود تفاوت های الهیاتی و فرهنگی، در اصولی چون تاکید بر تربیت معنوی، انتقال سنت های دینی و پرورش مسئولیت پذیری اخلاقی، اشتراکات قابل توجهی دارند. در دهه های اخیر، تحولات جهانی از جمله گسترش فناوری، جهانی شدن آموزش، و افزایش تعاملات بین فرهنگی، ساختارهای آموزشی دینی را با چالش ها و فرصت های جدیدی مواجه کرده است. در این میان، بازنگری در منابع درسی، به روزرسانی روش های تدریس، و بازتعریف اهداف تربیتی، به عنوان ضرورت هایی اجتناب ناپذیر در نظام های آموزشی دینی مطرح شده اند. این مقاله با رویکرد اقدام پژوهی و با تکیه بر منابع علمی جدید، به بررسی تطبیقی ساختارهای آموزشی، محتوای درسی و اهداف تربیتی در سه دین توحیدی می پردازد. تمرکز بر تحلیل تطورات تاریخی، بررسی رویکردهای معاصر، و شناسایی نقاط اشتراک و افتراق، از جمله محورهای اصلی این پژوهش است. هدف نهایی، ارائه چارچوبی تحلیلی برای ارتقای کیفیت آموزش دینی در جوامع چندفرهنگی و پاسخ گویی به نیازهای تربیتی نسل جدید است. این پژوهش می کوشد تا با بهره گیری از منابع معتبر و تحلیل تطبیقی، زمینه ای برای گفت وگوی بین دینی و هم افزایی تربیتی میان ادیان ابراهیمی فراهم آورد.