بررسی اثربخشی درمانی شناختی- رفتاری بر خودکنترلی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمانی شناختی- رفتاری بر خودکنترلی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان بود. روش پژوهش حاضر لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ ماهیت اجرا ، روش نیمه آزمایش با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این تحقیق نوجوانان در شهرستان بابل بودند. نمونه پژوهش از روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب شدند. به و به صورت تصادفی در گروه آزمایش(۱۵ نفره) وگروه گواه(۱۵ نفره) جایگزین خواهند شد. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد پرسشنامه خودکنترلی (تانجی و همکاران، ۲۰۰۴) برای سنجش خودکنترلی و پرسشنامه رفتارهای پرخطر زاده محمدی و احمدآبادی (۱۳۹۰) استفاده شده است. پایایی هر کدام از پرسشنامه ها به ترتیب برابر ۸۵/۰ و ۸۷ /۰ محاسبه شد. جهت تحلیل داده ها از فنون آمار توصیفی و آمار استنباطی (آزمون کلموگروف اسمیرنوف و آزمون t) در نرم افزار SPSS استفاده شد. در این پژوهش، هدف اصلی بررسی اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر تقویت خودکنترلی و کاهش رفتارهای پرخطر در نوجوانان بود که نتایج نشان دادند تمامی فرضیه های مطرح شده تایید شدند. یافته ها حاکی از آن است که مداخلات شناختی-رفتاری تاثیر قابل توجهی در افزایش سطح کنترل فردی نوجوانان و کاهش وقوع رفتارهای پرخطر داشته است. همچنین، نتایج نشان دادند که این نوع درمان باعث بهبود مهارت های تصمیم گیری، مدیریت هیجانات و کاهش تمایلات پرخطر در نوجوانان شده است، بنابراین می توان نتیجه گرفت که درمان شناختی-رفتاری روشی موثر در ارتقاء سلامت روان و کاهش خطرپذیری در این گروه سنی است.

کلیدواژه ها:

اثربخشی درمانی شناختی- رفتاری ، خودکنترلی ، رفتارهای پرخطر