تحلیل تطبیقی عناصر هویت فرهنگی در پویانمایی های کودک ایران و ژاپن: مطالعه موردی آثار شکرستان و همسایه من توتورو

امروزه پویا نمایی به عنوان ابزاری قدرتمند برای بازنمایی و هویت سازی فرهنگی شناخته شده است. آثار بومی و جهانی، هر یک جهان بینی خاص خود را ارائه می دهند و بر ادراک فرهنگی مخاطبان تاثیر می گذارند. پویانمایی «شکرستان» از ایران و «همسایه من توتورو» از ژاپن نمونه های شاخصی هستند که دغدغه های فرهنگی جوامع خود را بازتاب می دهند. با وجود اهمیت این آثار، کمبود مطالعات تطبیقی میان انیمیشن های کودکانه غیرغربی، به ویژه میان ایران و ژاپن و آثار خاصی چون «شکرستان» و «همسایه من توتورو» یک خلا تحقیقاتی مهم را نشان می دهد. این کمبود، باعث شده درک ما را از فرآیند انتقال هویت فرهنگی در این بسترها محدود شود. این پژوهش با هدف تحلیل تطبیقی شیوه های بازنمایی ارزش های فرهنگی، هویت بومی، و راهبردهای بصری و روایی در «شکرستان» و «همسایه من توتورو» انجام شده است. مطالعه حاظر از رویکرد تطبیقی با بهره گیری از روش های تحلیل محتوای کیفی و نشانه شناسی فرهنگی برای بررسی نمادها، ساختارهای روایی، و عناصر بصری استفاده کرده است. یافته ها نشان می دهد «شکرستان» هویت ایرانی را از طریق قصه گویی سنتی، طنز بومی، و نگارگری بازنمایی می کند. در حالیکه، «همسایه من توتورو» فرهنگ ژاپنی را با روایتی مینیمالیستی، نمادگرایی معنوی طبیعت و ارجاعات به باورهای شینتو منتقل می سازد. نتایج بصورت برجسته نشان می دهد که هر دو اثر تنش میان خاص گرایی فرهنگی و جذابیت جهانی را مدیریت می کنند و با بهره گیری از نماد ها و راهبرد های روایی بومی هویت فرهنگی خود را به شکل موثر بیان و تقویت می کنند. این مطالعه با ارائه تحلیل مقایسه ای میان دو انیمیشن غیرغربی، به گفتمان جهانی درباره هویت فرهنگی در انیمیشن کمک کرده و درک ما را از نقش انیمیشن در حفظ فرهنگ و قدرت نرم در جوامع آسیایی غنی تر می سازد.

کلیدواژه ها:

هویت فرهنگی ، پویانمایی ، شکرستان ، همسایه من توتورو ، نشانه شناسی فرهنگی