بررسی اثر بخش بودن بخش حمل و نقل بر بخش های اقتصادی کلان

این مقاله با رویکرد سیاست محور به بررسی تاثیر توسعه زیرساخت های حمل ونقل بر متغیرهای کلان اقتصادی ایران در دوره زمانی ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۲ می پردازد. شاخص ترکیبی حمل ونقل شامل بخش های جاده ای، ریلی، دریایی و هوایی و متغیرهای اقتصادی کلیدی چون تولید ناخالص داخلی غیرنفتی، نرخ بیکاری، تورم، نرخ ارز، حجم نقدینگی و شاخص کل بورس مدنظر قرار گرفته اند. روش پژوهش ترکیبی از رگرسیون حداقل مربعات معمولی (OLS) ، آزمون علیت گرنجر و آزمون هم انباشتگی انگل-گرنجر است. داده های این پژوهش به صورت سالانه جمع آوری شده است. یافته ها نشان می دهند که توسعه حمل ونقل به طور معناداری رشد اقتصادی (تولید ناخالص داخلی غیرنفتی) را افزایش می دهد، نرخ بیکاری را کاهش می دهد و به کنترل نسبی تورم کمک می کند. این نتایج تاکید می کنند که سرمایه گذاری در توسعه زیرساخت های حمل ونقل یک محرک کلیدی برای رشد تولید و اشتغال است. نتایج به دست آمده برای سیاستگذاران حوزه عمران، حمل ونقل و توسعه شهری کاربردی است. همچنین، بهبود هماهنگ حمل ونقل جاده ای، ریلی، دریایی و هوایی می تواند به ثبات نسبی نرخ ارز و کنترل نقدینگی در اقتصاد کمک کند. پیشنهاد می شود با اولویت بندی پروژه های حمل ونقل و ارتقای بهره وری، از ظرفیت توسعه حمل ونقل در جهت دستیابی به رشد اقتصادی پایدار، ارتقای رفاه اجتماعی، کاهش بیکاری و ثبات متغیرهای کلان استفاده شود.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل ، اقتصاد کلان ، توسعه زیرساخت ، رگرسیون OLS ، آزمون علیت گرنجر ، هم انباشتگی انگل-گرنجر