تحلیل اثرات توسعه عمودی بر ساختار شهری با تاکید بر منطقه ۹ تهران

بافتهای متراکم و فرسوده امروزه بخشهای قابل توجهی از شهرهای بزرگ مارا تشکیل می دهند. در شهر تهران هم اکنون بیش از ۶۰ درصد بافت های مسکونی فرسود ه اند که نیاز به نوسازی و بازسازی دارند. وجود ویژگیهایی نامطلوب همچون کاربریهای ناسازگار، تراکم ترافیک، تراکم شدید جمعیت، وضعیت ناسالم زیست محیطی، کمبود تسهیلات اجتماعی و خدمات شهری مدیریت شهری را به سمت اجرای بر نامه های نوسازی و بازسازی این مناطق سوق داده است. توسعه عمودی(تراکم ساختمانی) بدلیل داشتن امتیازاتی از قبیل استفاده بیشتر و بهتر از سطح زمین در شهرها، تامین فضای باز و محیط زیست بهتر می تواند یکی از راهکارهای موثر در جهت ارتقای کیفی درمناطق متراکم و فرسوده شهری بشمار آید.منطقه ۹ شهر تهران نیز از این قاعده مستثنی نیست. در این مقاله سعی شده است با استفاده از تجارب پیشین و راهکارهای اجرایی انجام شده در توسعه ی منطقه ۹که ناشی از توسعه عمودی است .هدف این پژوهش بررسی شاخص های تاثیر گذار توسعه عمودی (تراکم) در سطح منطقه ۹ می باشد، روش گرداوری اطلاعات براساس داده های مستند - توصیفی و از حیث هدف کاربردی می باشد و در نهایت به تاثیرات مطلوب توسعه عمودی اشاره می کند.

کلیدواژه ها:

توسعه عمودی ، ارتقای کیفیت محیط ، ساختار شهری ، منطقه ۹شهرتهران