مقایسه دو شیوه تمرین تداومی و تناوبی به مدت هشت هفته بر آپلین ۱۳ و فاکتور رشد فیبرو بلاستی در رت های سالمند

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر مقایسه دو شیوه تمرین تداومی و تناوبی به مدت هشت هفته بر آپلین ۱۳ و فاکتور رشد فیبرو بلاستی در رت های سالمند بود. مواد و روش ­ها: در این تحقیق تعداد ۳۰ موش نر سالمند، که به طور تصادفی در سه گروه تمرین تداومی (۱۰ سر)، تمرین تناوبی (۱۰ سر) و گروه کنترل (۱۰ سر) قرار گرفتند. مداخلات به مدت ۸ هفته انجام شد. جهت بررسی متغیرهای تحقیق (آپلین ۱۳ و  فاکتور رشد فیبروبلاستی) ۷۲ ساعت قبل و بعد از آخرین جلسه پروتکل ۳ میلی لیتر خون از دم موش های نر سالمند خون گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل یافته ها از تحلیل واریانس یک راهه ANOVA و آزمون تعقیبی توکی برای همگن بودن واریانس گروه ها استفاده شد و انجام آزمون­ های آماری از نرم افزار ۱۷ SPSS در سطح معنی داری ۰۵/۰= Pاستفاده شد. یافته­ ها: آپلین ۱۳ در گروه تمرین تداومی افزایش معنی داری داشت (۰۵/۰P<). فاکتور رشد فیبرو بلاستی در گروه تمرین تداومی افزایش معنی داری داشت (۰۵/۰P<). آپلین ۱۳ در گروه تمرین تناوبی افزایش معنی داری داشت (۰۵/۰P<). فاکتور رشد فیبروبلاستی در گروه تمرین تناوبی افزایش معنی داری داشت (۰۵/۰P<). درگروه کنترل تغییر معنی داری مشاهده نشد. بحث و نتیجه­ گیری: نتایج این تحقیق نشان داد هشت هفته تمرین تداومی و تناوبی باعث افزایش معنی داری در سطوح آپلین ۱۳ و فاکتور رشد فیبرو بلاستی آنژیوژنز موش های نر سالمند شد. بنابراین می توان از این تمرینات و به ویژه تمرین تناوبی به عنوان روشی مناسب برای افزایش رگزایی در سالمندان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

Aplin ۱۳ ، Continuous exercise ، Elderly ، Fibroblast growth factor ، Interval exercise ، تمرین تداومی ، تمرین تناوبی ، آپلین ۱۳ ، فاکتور رشد فیبروبلاستی