بررسی رابطه بین هوش عاطفی با سازگاری اجتماعی دانش اموزان دختر پایه یازدهم شهرستان اقلید سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین هوش عاطفی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان دختر پایه یازدهم شهرستان اقلید در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شد. جامعه آماری شامل ۶۳۴ نفر بود که بر اساس فرمول کوکران، نمونه ای ۲۳۹ نفری به صورت تصادفی ساده انتخاب گردید. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد هوش عاطفی کرون (۲۰۰۷) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل (۱۹۶۱) استفاده شد. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS و با بهره گیری از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار)، آزمون نرمال بودن کولموگروف-اسمیرنوف، آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد که میانگین هوش عاطفی ۸۵.۴ و میانگین سازگاری اجتماعی ۷۲.۸ بود. آزمون نرمال بودن داده ها تایید کرد که داده ها از توزیع نرمال برخوردارند. همچنین بین هوش عاطفی و سازگاری اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود داشت (r = ۰.۴۸, p < ۰.۰۰۱). تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که ابعاد مختلف هوش عاطفی قادرند ۲۵ درصد از واریانس سازگاری اجتماعی را پیش بینی کنند و قوی ترین پیش بین ها شامل مهارت اجتماعی، خودآگاهی و خودانگیزشی بودند. یافته ها نشان دهنده اهمیت تقویت هوش عاطفی برای بهبود سطح سازگاری اجتماعی دانش آموزان هستند و پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و مشاوره ای در این حوزه در مدارس اجرا شوند.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، سازگاری ، سازگاری اجتماعی ، هوش عاطفی