بررسی اثر آموزش مبتنی بر مهارت های ذهنی آینده نگر بر افزایش خودتنظیمی در دانش آموزان ابتدایی

این مقاله به بررسی اثر آموزش مبتنی بر مهارت های ذهنی آینده نگر بر افزایش خودتنظیمی در دانش آموزان ابتدایی می پردازد و می کوشد نشان دهد که چگونه پرورش آینده خوانی، سناریونویسی، تصمیم گیری پیش نگر و برنامه ریزی پیش دستانه می تواند مولفه های خودتنظیمی را تقویت کند. هدف ها شامل تبیین چارچوب مفهومی پیوند مهارت های آینده نگر با برنامه ریزی، پایش پیشرفت و خودراهبری، و ارائه الگوی مدرسه محور برای کاربرد آموزشی است. روش تحقیق به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و با ترکیب یافته های نظری و گزارش های میدانی موجود، منطق مداخله و سنجه های ارزیابی تبیین می شود. خلاصه نتایج نشان می دهد که آموزش نظام مند مهارت های آینده نگر با تاکید بر تعریف هدف، نگاشت مسیر دستیابی، پیش بینی موانع و انتخاب راهکار جایگزین، به بهبود معنادار در تنظیم هیجان، مدیریت زمان، پایبندی به تکلیف و بازخوردگیری سازنده می انجامد. همچنین، نقش میانجی خودکارآمدی و آگاهی فراشناختی در تقویت اثر مشاهده می شود و شواهد حاکی از کارآمدی ادغام این آموزه ها در تکالیف برنامه درسی پایه های ابتدایی است. بر این اساس، پیشنهاد می شود مدارس بسته های آموزشی کوتاه مدت با جلسات مرحله ای طراحی کنند و از نقشه های تصمیم و دفترچه های پیشروی برای پشتیبانی خانواده و معلم بهره بگیرند. این چکیده مقدمه تلقی نمی شود و از ذکر مراجع پرهیز شده است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، مهارت های آینده نگر ، آموزش ابتدایی ، آینده پژوهی مدرسه ای ، فراشناخت ، برنامه ریزی یادگیری