هوش هیجانی معلم و اثر آن بر عملکرد اجتماعی – هیجانی دانش آموز

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش و تاثیر هوش هیجانی معلمان بر عملکرد اجتماعی–هیجانی دانش آموزان در محیط های آموزشی است. روش پژوهش، تحلیلی–مروری نظام مند است که با مرور منابع فارسی و انگلیسی منتشرشده بین سال های ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۳ در پایگاه های SID، Magiran، Noormags، Scopus، و Springer انجام شد. معیار ورود شامل پژوهش هایی بود که به طور مستقیم به مولفه های هوش هیجانی (خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، مهارت های اجتماعی و انگیزش) در رفتار معلم و پیامدهای اجتماعی–هیجانی دانش آموزان پرداخته اند. یافته ها نشان دادند سطح بالای هوش هیجانی معلمان، ارتباط مثبتی با مهارت های بین فردی، خودکارآمدی و همیاری دانش آموزان دارد (گلمن، ۲۰۱۱؛ شرفی و احمدی، ۱۴۰۰). همچنین عوامل میانجی همچون اقلیم هیجانی کلاس، سبک ارتباطی معلم و حمایت روانی از دانش آموز نقش تعدیل کنندگی دارند (احمدی نژاد و همکاران، ۱۳۹۸). مرور متون بین المللی نیز نشان داد برنامه های آموزش عاطفی به معلمان موجب کاهش تعارضات کلاسی و بهبود انسجام اجتماعی در مدرسه می شود (Brackett et al., ۲۰۱۹). نتیجه گیری آن که ارتقای هوش هیجانی معلمان از طریق آموزش های ضمن خدمت می تواند نه تنها به بهبود تعاملات درون کلاسی بلکه به رشد اجتماعی و سازگاری هیجانی پایدار در دانش آموزان منجر گردد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، معلم ، عملکرد اجتماعی ، هیجان ، دانش آموز