جایگاه تربیت در نظام آموزشی با تاکید بر مقطع ابتدایی

هدف این پژوهش، بررسی جایگاه تربیت در نظام آموزشی با تاکید بر مقطع ابتدایی است. با وجود تاکید اسناد بالادستی مانند سند تحول بنیادین بر تربیت تمام ساحتی، شکاف عمیقی بین نظریه و عمل در کلاس های درس مشاهده می شود. روش این تحقیق، تحلیل کیفی موانع ساختاری، محتوایی، نیروی انسانی و فرهنگی است که تحقق این هدف را با چالش مواجه کرده اند. یافته ها نشان می دهد نظام آموزشی فعلی، در دام یک پارادایم آموزش محور و آزمون بنیان گرفتار شده است. حجم زیاد کتب درسی، تراکم بالای کلاس ها، تمرکزگرایی شدید، ضعف در آموزش معلمان و انتظارات جامعه برای موفقیت تحصیلی صرف، از جمله موانع اصلی بر سر راه تربیت نسل خلاق، نقاد و مسئولیت پذیر هستند. این عوامل باعث شده اند فعالیت های پرورشی به حاشیه رانده شده و به امری تشریفاتی تبدیل شوند. این پژوهش نتیجه می گیرد که گذار از این وضعیت، نیازمند تحولی همه جانبه است. بازنگری در برنامه درسی، توانمندسازی معلمان، تغییر نظام ارزشیابی و جلب مشارکت خانواده ها از جمله راهکارهای پیشنهادی برای نهادینه کردن تربیت در متن فرآیند یادگیری است. سرمایه گذاری روی تربیت در دوره ابتدایی، نه یک انتخاب، که یک ضرورت انکارناپذیر برای ساختن آینده ای موفق ومبتنی بر اخلاق برای کشور است.

کلیدواژه ها:

تربیت تمام ساحتی ، مقطع ابتدایی ، سند تحول بنیادین ، موانع تربیت ، نظام آموزشی ایران