ظرفیت های تمدنی انتظار سیاسی

انتظار به جامعه توان کنش گری فعال و ظرفیت آینده سازی اعطا خواهد کرد و آن را از وضعیت رکود، رضایت به وضع فعلی و روزمرگی دور می کند. جامعه منتظر، جامعه ای نیست که در وضعیت عزلت نشینی و جدا از معادلات اجتماعی و جهانی قرار داشته باشد بلکه منتظر با توجه پیوسته به غایت و آرمان دست یافتنی خود، رسالت هایی در مقیاس تمدنی بر دوشش می بیند.پس از شکل گیری انقلاب اسلامی، سطح ادراک از انتظار امام عصر دچار دگرگونی هایی شد؛ چراکه امام راحل و پس از ایشان، مقام معظم رهبری به تبیین ارتباط دوسویه انقلاب و مقدمه سازی عصر ظهور در عرصه های تئوریک و عملیاتی پرداختند. جامعه ما پس از انقلاب در سطح اجتماعی به سمت زوایایی از انتظار غیرفردی حرکت کرد و این تلاش، هرچند در مقیاسی فراتر و غیرقابل قیاس با گذشته است اما نسبت به حد ایده آل فاصله قابل توجهی دارد. از جمله نظامات همسو با انتظار و تاثیرگذار بر قرب و بعد ظهور، نظام سیاسی در تراز حکومت دینی است. انتظار امری انتزاعی نیست بلکه دارای حقیقتی فعال بوده که منتظر را در فرآیندی هدفمند به سمت مطلوب مورد انتظار سوق خواهد داد. انقلاب اسلامی در ذات خود از این نوع انتظار بهره می برد تا بتواند به نقطه مطلوب خود دست یابد. اما طبیعی است حرکت انقلاب به سمت آرمان های کلان خود، بسته به میزان بهره گیری آن از این نوع انتظار است؛ چراکه انتظار منفعلانه و غیردرگیر در ساحت های مختلف نظامات اجتماعی، کارکردهای این حقیقت متعالی را به پایین ترین سطح ممکن تنزل خواهد داد. امروزه مهدویت در وضعیتی حداقلی با قرائتی غیرحاکم بر بسترهای گوناگون اجتماعی قرار دارد. طبیعی است در چنین حالتی انقلاب به مقصد هدف گذاری ظهور تنها در سطح یک شعار باقی خواهد ماند. این اثر با روشی توصیفی تحلیلی به تبیین ظرفیت های تمدنی انتظار سیاسی پرداخته شده و در نهایت بدین نتیجه رسیده است که انتظار سیاسی دارای حقیقتی تمدنی است که می تواند انقلاب اسلامی را به آرمان های جهانی خود برساند. ظرفیت های تمدنی انتظار سیاسی را می توان در سه مرحله طولی طراحی تمدنی، فراگیرسازی و مقاوم سازی ارزیابی نمود تا انقلاب اسلامی بتواند در مراحل تئوریک، عملیاتی و بازدارندگی به سمت اهداف خود گام بردارد.

کلیدواژه ها:

انتظار ، سیاست ، تمدن ، انتظار سیاسی ، انقلاب اسلامی