سیاست های تحقق فرهنگ سیاسی انقلابی در ایران رسانه ای شده

تحقق فرهنگ سیاسی انقلابی، به عنوان یکی از ارکان مشروعیت و انسجام ملی در جمهوری اسلامی ایران، در مواجهه با جامعه رسانه ای شده با چالش هایی همچون تکثر گفتمان های رقیب، تحقق نگرش های سیاسی نامطلوب، آنومی سیاسی و رقابت شدید بر سر جلب افکار عمومی مواجه شده است. پژوهش حاضر با تمرکز بر این مسئله اساسی، به این پرسش محوری پاسخ می دهد که جمهوری اسلامی ایران برای تحکیم و گسترش فرهنگ سیاسی انقلابی در این بستر چالش زا، چه سیاست هایی را باید اتخاذ نماید؟ این تحقیق با رویکرد کیفی و بهره گیری از چارچوب نظری هژمونی گفتمانی لاکلائو و موفه- که تحقق گفتمان هژمونیک را مستلزم چهار شرط قابلیت عام بودن، قابلیت دسترسی، قابلیت اعتبار و قدرت پشتیبانی می دانند-داده های خود را از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با طیفی از نخبگان و متخصصان حوزه فرهنگ، رسانه و سیاست گردآوری کرده و با روش تحلیل مضمون نظام مند بررسی کرده است. مطابق یافته ها، طراحی سیاست هایی برای تقویت روایت های فراگیر که بتواند آرمان های انقلابی را با نیازها و دغدغه های متنوع جامعه پیوند دهد، بهره گیری هوشمندانه از ظرفیت های رسانه ای متنوع اعم از سنتی و نوین برای دسترسی حداکثری، ارتقاء مشروعیت نهادی از طریق اعتمادسازی عمومی مبتنی بر شفافیت و پاسخگویی، هم افزایی میان کنشگران دولتی و غیردولتی به منظور بسیج منابع و گسترش دامنه نفوذ از محورهای اصلی سیاست گذاری موثر در این حوزه به شمار می روند. افزون بر این، نتایج بیانگر اهمیت حیاتی هماهنگی میان اهداف فرهنگی کلان و سیاست های رسانه ای جزئی است. توجه به تحولات فناورانه و شناخت فرصت ها و تهدیدهای ناشی از آن برای پویایی گفتمانی و استفاده از روش های نوآورانه در ارتباطات سیاسی نیز از دیگر عوامل کلیدی است که باید در سیاست گذاری ها لحاظ شود. این پژوهش با ارائه راهکارهای عملی در هر یک از این حوزه ها، چارچوبی کاربردی برای دستیابی به فرهنگ سیاسی انقلابی در شرایط متغیر و پویای رسانه ای امروز ارائه می کند و می تواند راهگشای سیاست گذاران و برنامه ریزان فرهنگی و رسانه ای کشور باشد.

کلیدواژه ها:

فرهنگ سیاسی ، فرهنگ سیاسی انقلابی ، سیاست های فرهنگی ، ایران رسانه ای شده ، لاکلائو و موفه