رابطه پویایی های کلاس درس با احساس تعلق به مدرسه درمیان دانش آموزان

احساس تعلق به مدرسه یکی از مولفه های بنیادین در رشد عاطفی و اجتماعی دانش آموزان است که از کیفیت روابط درون کلاسی و جو روانی–اجتماعی مدرسه تاثیر می پذیرد. با وجود اهمیت این عامل، مدارس ایران هنوز با چالش هایی مانند نمره گرایی افراطی، روابط رسمی و ضعف در فضای تعامل عاطفی روبه رو هستند. از این رو، هدف اصلی پژوهش حاضر، تعیین رابطه میان پویایی های کلاس درس و احساس تعلق به مدرسه در میان دانش آموزان دوره متوسطه شهر همدان بود. پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و جامعه آماری شامل همه دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه بود که از میان آن ها ۳۰۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها دو پرسشنامه استاندارد شامل «مقیاس پویایی های کلاس» و «احساس تعلق به مدرسه» بود. داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با نرم افزار SPSS v۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد میان پویایی های کلاس و احساس تعلق، همبستگی مثبت و معنادار وجود دارد و ابعاد نظم، مشارکت، همدلی و اعتماد مجموعا ۵۸٪ از واریانس تعلق را تبیین کردند. بر اساس نظریه خودتعیین گری ، جو عاطفی و تعامل های انسانی کلاس نیاز روان شناختی وابستگی را ارضا کرده و موجب پیوند عمیق تر دانش آموز با مدرسه می شوند. این یافته ها بر ضرورت توجه به مدیریت عاطفی کلاس و آموزش مهارت های ارتباطی معلمان تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

پویایی های کلاس درس ، احساس تعلق به مدرسه ، تعامل معلم–دانش آموز ، همدلی ، نظریه خودتعیین گری.