روش های نوین مداخله آموزشی در رفع اختلالات یادگیری ریاضی دانش آموزان

اختلال یادگیری ریاضی، که اغلب با اصطلاح دیسکلکولیا شناخته می شود، یکی از چالش های اساسی در نظام های آموزشی مدرن است که بخش قابل توجهی از دانش آموزان را تحت تاثیر قرار می دهد. این اختلال، که ریشه هایی عصب شناختی دارد، فراتر از یک ضعف ساده در حساب و کتاب بوده و بر درک مفاهیم پایه ای اعداد، روابط فضایی و استدلال منطقی تاثیر می گذارد. پیامدهای این اختلال صرفا به شکست تحصیلی در درس ریاضی محدود نشده و می تواند به اضطراب ریاضی، کاهش عزت نفس و اجتناب از رشته های تحصیلی و مشاغل مرتبط با علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات در آینده منجر شود. روش های مداخله ای سنتی، که عمدتا بر تکرار و تمرین مکانیکی متمرکز بودند، در مواجهه با پیچیدگی های شناختی این اختلال، کارایی محدودی از خود نشان داده اند. در دهه های اخیر، با پیشرفت علوم شناختی، عصب شناسی و فناوری آموزشی، رویکردهای نوینی برای مداخله ظهور کرده اند. این مقاله مروری با هدف بررسی و تحلیل روش های نوین مداخله آموزشی در رفع اختلالات یادگیری ریاضی دانش آموزان تهیه شده است. در این راستا، با استفاده از یک رویکرد توصیفی-تحلیلی، ادبیات پژوهشی موجود شامل مقالات کنفرانسی و پژوهشی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که مداخلات نوین از یک رویکرد تک بعدی فاصله گرفته و به سمت مدل های ترکیبی و کل نگر حرکت کرده اند. این روش ها شامل مداخلات مبتنی بر فناوری (مانند یادگیری الکترونیکی و توانبخشی از راه دور)، مداخلات شناختی (مانند آموزش چرتکه و ورزش مغز)، مداخلات مبتنی بر بازی (بازی درمانی و گیمیفیکیشن) و رویکردهای روانشناختی (مانند آموزش مهارت های اجتماعی و مدیریت هیجان) هستند. نتایج این بررسی تاکید می کند که اثربخش ترین مداخلات، برنامه هایی هستند که به صورت فردی سازی شده و با در نظر گرفتن جنبه های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموز طراحی و اجرا می شوند.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری ریاضی ، دیسکلکولیا ، روش های نوین آموزشی ، مداخله آموزشی ، دانش آموزان