ارائه راهبردهای بهبود حس تعلق به مکان میان ساکنین ساختمانهای بلندمرتبه بر اساس رویکرد نشانه شناسی

رشد سریع جمعیت شهرها و محدودیت زمینهای قابل ساخت منجر به گسترش ساختمانهای بلند مرتبه شده است. این نوع سکونتگاهها پاسخگوی نیازهای کالبدی شهرنشینی هستند اما اغلب با چالشهای اجتماعی و روانی مواجه اند. یکی از مسائل مهم در این زمینه کاهش حس تعلق به مکان در میان ساکنان این ساختمانها است که می تواند به کاهش کیفیت زندگی، نارضایتی و حتی بروز مشکلات روانشناختی منجر شود. این مسئله به ویژه در فضاهایی که فاقد هویت و نشانه های معنادار هستند، شدیدتر است. بنابراین بررسی این مسئله از منظر نشانه شناسی و ارائه راهکارهایی برای بهبود حس تعلق به مکان در ساختمانهای بلندمرتبه، ضرورتی انکارناپذیر محسوب می شود. این پژوهش با هدف ارائه راهبردهای بهبود حس تعلق به مکان در میان ساکنان ساختمانهای بلندمرتبه بر اساس رویکرد نشانه شناسی انجام شده است. این پژوهش از منظر هدف کاربردی و از منظر روش شناسی توصیفی-تحلیلی می باشد. در ابتدا مفاهیم کلیدی شامل نشانه ها، معناهای فضایی و حس تعلق به مکان بررسی گردید، سپس با تحلیل نشانه های کالبدی، اجتماعی و معنایی به شناسایی عوامل موثر بر تقویت ارتباط عاطفی ساکنان با محیط پرداخته شد. یافته ها نشان داد که استفاده از عناصر فرهنگی و هویتی تقویت تعاملات اجتماعی و طراحی فضاهای عمومی معنادار می تواند حس تعلق به مکان را بهبود بخشد. در نهایت راهکارهایی شامل طراحی محیطهای انعطاف پذیر، بازنمایی تاریخچه و فرهنگ محلی و ارتقای کیفیت فضاهای جمعی ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

حس تعلق به ، مکان ، نماد نشانه شناسی ، ساختمان بلندمرتبه