ارزیابی و معاصر سازی بافتهای بارزش تاریخی محلات شهری با رویکرد توسعه پایدار (مطالعه موردی: محله جوانشیر (کرمانشاه

معاصر سازی به عنوان رویکردی در مدیریت بافت تاریخی و در راستای تحقق توسعه پایدار شهری به گونه ای که نیازهای زندگی امروزی، ساکنان با حفظ ارزشها و در راستای تقویت هویت شهری، باشد از مهمترین چالشهای مدیریت شهری است. توسعه پایدار شهری طی دهه های اخیر به تدریج به پارادایم نوین و مسلطی در ادبیات نظری و علمی رایج در باب توسعه و برنامه ریزی شهری تبدیل شده است. این بحث در حالی است که عدم شناسایی و بکارگیری شیوه های متنوع معاصر سازی در زمینه های خاص منجر به بروز مشکلات و نزول کیفیت بافتهای تاریخی در دهه های اخیر گردیده است. از جمله مسائل و مشکلات در بافتهای تاریخی می توان به خروج ساکنان اصیل از بافت، حضور مهاجران، کیفیت محیطی پایین، فضاهای شهری، عدم تامین نیازهای زندگی معاصر، رواج کاربری های پشتیبان از قبیل انبارها و کاربری های ناسازگار با ثروت و ارزشهای فرهنگی، مشکلات تردد، تخریب و بازسازی بناهای واجد ارزش معماری می باشد. هدف اصلی این پژوهش ارزیابی و معاصر سازی بافتهای با ارزش تاریخی با رویکرد توسعه پایدار می باشد. معاصر سازی در زمینه های تاریخی دارای مقیاس های متفاوتی هستند و از طرح های کلان شهری در بافت تاریخی یک شهر تا مداخلات کوچک معماری در یک بنای تاریخی را شامل می شود. همچنین رویکردها و الگوهای متفاوت در سراسر جهان از رویکردهای مدرنیسم طراحی، شهری، نوخردگرا، نوشهرسازی و... در شهرها و زمینه های تاریخی به طور دائم در حال پاسخ و همسازی زمینه های تاریخی با نیازهای جامعه معاصر در حال تغییر و رشد بوده اند.

کلیدواژه ها:

معاصر سازی بافت تاریخی ، توسعه پایدار ، هویت شهری ، محله جوانشیر