نقش بازآفرینی بافتهای فرسوده در توسعه پایدار(مطالعه موردی: شهر شیروان)

بافتهای فرسوده به عنوان بخشهایی از شهر که به دلیل تخریب زیرساختها، کاهش کیفیت زندگی و عدم تطابق با نیازهای روز، جامعه دچار ضعف عملکردی و کالبدی شده اند از چالشهای مهم برنامه ریزی شهری محسوب میشوند. بازآفرینی این بافتها نه تنها به ارتقای زندگی اجتماعی و اقتصادی ساکنان کمک میکند بلکه موجب کاهش فشار بر منابع طبیعی، افزایش بهره وری زیرساخت ها و تقویت حس تعلق به محیط شهری میشود. نقش بازآفرینی در توسعه پایدار بر سه محور اصلی متمرکز است: پایداری اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی. از منظر اجتماعی بازآفرینی با ایجاد فرصتهای مشارکت، تقویت هویت محلی، و بهبود کیفیت زندگی باعث ارتقای انسجام اجتماعی میشود. از نظر اقتصادی سبب افزایش ارزش اقتصادی زمین و املاک، جذب سرمایه گذاری و خلق فرصت های شغلی میشود، همچنین بازآفرینی با بهبود کارایی منابع، کاهش تولید آلاینده ها و استفاده از فناوریهای نوین سبز، آثار مثبت زیست محیطی را به همراه دارد. در واقع بازآفرینی بافتهای فرسوده به عنوان یک فرآیند، چند بعدی زمینه را برای ایجاد شهرهای پایدار انعطاف پذیر، و تاب آور فراهم میسازد. این فرآیند از طریق بازنگری سیاستها، بهره گیری از روشهای مشارکتی و اجرای پروژه های نوآورانه، بستری مناسب برای تحقق اهداف توسعه پایدار شامل عدالت اجتماعی، اقتصاد پایدار و حفاظت از محیط زیست ایجاد میکند. در نتیجه بازآفرینی بافتهای فرسوده نه تنها یک ضرورت برای مدیریت شهری محسوب میشود بلکه به عنوان ابزاری برای تحقق شهرهای آینده و ارتقای کیفیت زندگی شهری تاثیرات قابل توجهی در توسعه پایدار دارد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی بافتهای فرسوده ، توسعه پایدار