بررسی فضای شهری و مدیریت انرژی با رویکرد معماری شهری (مطالعه موردی شهر تهران)

شهرها پدیده ای اجتماعی و فرهنگی هستند و در پس ساختمان ها و خیابان های آن پویایی روابط اجتماعی و فرهنگی شهروندان است که به شهر زندگی می بخشد؛ به این سبب، سیاست گذاری برای مدیریت شهرها باید بر ملاحظات اجتماعی و فرهنگی استوار باشد و انگاره های مهندسی در پیرامون آن قرار گیرند. از یک سو شهرنشینی سریع نه فقط فضای فیزیکی از جمله محیط ساخته شده کاربری اراضی و چشم اندازها را تغییر می دهد بلکه فضای تخیلی و ذهنی و فضای تولید شده کل فرایند شهرنشینی را نیز تغییر می دهد. در این مطالعه ضمن بیان مولفه های مدیریت انرژی در شهر به ویژه با تاکید بر بخش ساختمان و مسکن که بزرگترین مصرف کننده انرژی در جامعه می باشند به بررسی ارتباط بین فضای شهری و مدیریت انرژی در تهران پرداخته شود. این تحقیق در پی پاسخ به این سوالات است: فضای شهری در بهینه سازی مصرف انرژی در ساختمان های شهری از چه جایگاهی برخوردار است؟ نحوه عملکرد آن چگونه بوده و در وادی عمل با چه مشکلاتی مواجه می باشد؟ با توجه به مطالعات انجام شده می توان نتیجه گرفت به منظور دستیابی به جایگاه مناسب فضای شهری در بهینه سازی مصرف انرژی در ساختمان های شهری نیازمند مدیریتی مبتنی بر نظام یکپارچه اطلاعاتی و عملیاتی تا قدرت تصمیم گیری را برای بهبود اقدامات بهره وری انرژی در معماری شهری فراهم نماید. در این راستا ظرفیت سازی از طریق دوره های آموزشی و حمایت فنی و مالی بوسیله متولیان امور مرتبط با خدمات انرژی، تاثیر مثبتی بر ارتقاء بهینه سازی انرژی در معماری شهری خواهد داشت.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، انرژی ، فضای شهری ، معماری شهری