بررسی عنصر گچبری در ابنیه شاخص قاجاری شهر تهران

در کتاب سبک شناسی معماری ایران آخرین سبک زنده معماری ایرانی بعد از اسلام با عنوان سبک اصفهان یاد شده که اوج و تبلور آن در معماری صفویه و شهر اصفهان شکل گرفته است. در گذار از دوران صفویه به قاجار و در طول حکومت شاهان قجر تحت تاثیر ارتباطات دربارها با کشورهای غربی و روسیه، هنر، بخصوص شهرسازی و معماری دستخوش تغییرات عمده ای شد که بیشتر این تغییرات در پایتخت جدید ایران یعنی شهر تهران اتفاق افتاد. از همین روی بسیاری از محققین، امر این سبک را که در ادامه شیوه اصفهان و نقطه پایانی آن می باشد سبک تهران نامیده اند. تزیینات داخلی بنا بخصوص گچبری که از المانهای اصلی معماری داخلی ایران بوده است از این پی روی نموده و تحت تاثیر سبک تهران در پایتخت ایران شکل و روش خاصی به خود گرفته و تبعا احساسات فضایی داخلی و خارجی ابنیه را نیز تحت تاثیر قرار داده است. در خصوص کاخها و برخی ساختمانهای دولتی تهران در عصر قاجار سخنهایی در کلیت معماری آنها گفته شده اما در مورد هنرگچبری ابنیه قاجاری در شهر تهران بخصوص ابنیه خصوصی و مسکونی کمتر بررسی و تحقیقی انجام شده است. در این راستا شناخت مولفه های هنر گچبری در عصر قاجار دارای اهمیت میباشد ابنیه نمونه موردی شامل مجموعه هفت خانه اتحادیه، خانه ارباب هرمز، عمارت عین الدوله باشد.

کلیدواژه ها:

گچ بری ، سنتی ، معماری ، دوره قاجار ، بناهای تاریخی ، شهر تهران