اثربخشی روش یادگیری معکوس بر فراگیری و علاقه دانش آموزان به درس عربی (نمونه موردی: دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر داران)

با توجه به اهمیت افزایش علاقه و مشارکت دانش آموزان در یادگیری و ناکارآمدی روشهای سنتی تدریس، این مطالعه با هدف بررسی تاثیر روش یادگیری معکوس بر فراگیری و علاقه دانش آموزان به درس عربی انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۶۷ دانش آموز دختر پایه دهم مدارس غیر انتفاعی شهر داران در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ بود که از این تعداد ۳۴ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۷ نفر) و کنترل (۱۷ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه تحت آموزش با روش یادگیری معکوس قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل با روش سنتی (سخنرانی) آموزش دید. دادهها با استفاده از پرسشنامه سنجش علاقه به درس (CIS) کلر و سوبیا (۱۹۹۳) و آزمونهای محقق ساخته جمع آوری شدند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمونهای لوین، رگرسیون و ANCOVA انجام شد. نتایج نشان داد که روش یادگیری معکوس تاثیر معناداری بر افزایش فراگیری و علاقه دانش آموزان به درس عربی داشت. این روش نه تنها یادگیری را بهبود بخشید، بلکه انگیزه و مشارکت دانش آموزان را نیز افزایش داد. در نتیجه، استفاده از روش یادگیری معکوس به عنوان یک راهکار موثر برای ارتقای کیفیت آموزش درس عربی توصیه میشود.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، فراگیری ، علاقه ، درس عربی ، روش تدریس