بررسی تاثیر انعطاف پذیری کاری بر عملکرد شغلی با میانجیگری رضایت شغلی کارکنان منطقه ۲ شهرداری شیراز

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر انعطاف پذیری کاری بر عملکرد شغلی با میانجیگری رضایت شغلی در سازمانهای دولتی به ویژه کارکنان منطقه ۲ شهرداری شیراز انجام شده است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی بوده و جامعه آماری آن شامل ۱۹۷ نفر از کارکنان این منطقه است که با استفاده از روش سرشماری کل جامعه مورد بررسی قرار گرفته است. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه ای شامل ۴ سوال عمومی و ۴۰ سوال اختصاصی بوده که از ۱۹۷ پرسشنامه توزیع شده، ۱۹۲ مورد قابل تحلیل دریافت شد. روایی پرسشنامه با نظرات متخصصان و پایایی آن با آلفای کرونباخ (با مقادیر بالاتر از ۰.۷) تایید شده است. تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS و Smart PLS انجام شده و نتایج نشان میدهد که انعطاف پذیری کاری ۲۴ درصد بر رضایت شغلی، رضایت شغلی ۵۳ درصد بر عملکرد شغلی و انعطاف پذیری کاری ۳۶ درصد بر عملکرد شغلی تاثیر دارد. همچنین میانجیگری رضایت شغلی در رابطه بین انعطاف پذیری کاری و عملکرد شغلی ۲۴ درصد است. در نهایت در شهرداری منطقه ۲ شیراز، انعطاف پذیری کاری به طور مثبت بر رضایت شغلی اثر میگذارد و این امر عملکرد شغلی را ارتقا می دهد، ضمن اینکه رضایت شغلی به عنوان واسطه ای کلیدی این رابطه را تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری کاری ، رضایت شغلی ، عملکرد شغلی