بررسی اثر بخشی مداخلات روانشناختی بر اختلال وسواس فکری عملی (مطالعه مروری نظامند)

وسواس فکری عملی به عنوان یک اختلال روانی شناخته می شود که با حضور افکار، تصاویر یا تکانه های مزاحم (وسواس ها) و فعالیت های تکراری عمل ها که فرد احساس می کند باید آن ها را انجام دهد مشخص می شود. تحقیقات نشان می دهد که ترکیبی از عوامل ژنتیکی زیستی و محیطی در بروز OCD نقش دارند. برخی مطالعات بر تاثیرات استرس های محیطی و تجربه های دردناک کودکی بر ایجاد وسواس ها تاکید دارند. براساس داده های اپیدمیولوژیک، شیوع OCD در جمعیت عمومی بین ۱ تا ۳ درصد تخمین زده می شود. این اختلال معمولا در اوایل نوجوانی و اوایل بزرگسالی شروع می شود اگرچه ممکن است در هر سنی بروز کند. تشخیص OCD معمولا از طریق مصاحبه بالینی و استفاده از مقیاس های استاندارد شده مانند Bocs (yale – Brown-۶ (obsessive compulsive scale) صورت می گیرد. این ابزارها به ارزیابی شدت و نوع وسواس ها و عمل ها کمک می کنند. روش های درمانی نوین مثل تحریک مغناطیسی (TMS) به تحریک نواحی خاصی از مغز می پردازد و ممکن است به بهبود علائم OCD کمک کند. همچنین درمان نوروفیدبک و ترکیب آن یعنی نوروبیوفیدبک یکی دیگر از درمان های موثر در OCD به شمار می رود. ترکیبی از درمان های دارویی (SSRi) و درمان های روشناختی - رفتاری با تمرکز بر مواجهه و پیشگیری از پاسخ (ERP) به عنوان بهترین گزینه ها برای مدیریت OCD شناخته می شود. مطالعات نشان می دهد که این ترکیب می تواند به بهبود قابل توجهی در علائم بیماران منجر شود. در مطالعات پیگیری حدود ۶۰-۴۰ درصد از بیماران تحت درمان، به بهبودی قابل توجهی می رسند اما درصدی از بیماران ممکن است با نشانه های باقی مانده مواجه شوند و نیاز به درمان های مداوم داشته باشند که در صورت بی توجهی موجب ایجاد افکار خودکشی در فرد خواهد شد.

کلیدواژه ها:

وسواس فکری ، وسواس عملی ، علائم ، اختلال وسواس فکری-عملی