تاثیر بازی درمانی دیجیتال بر مهارت های هیجانی و اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی

در سال های اخیر، تحول در فناوری های آموزشی و گسترش ابزارهای دیجیتال، رویکردهای تازه ای را در حوزه روان شناسی تربیتی و مداخله های درمانی پدید آورده است. یکی از این رویکردهای نوظهور، بازی درمانی دیجیتال است که با هدف ارتقای مهارت های هیجانی و اجتماعی کودکان در محیط های آموزشی به کار گرفته می شود. کودکان دوره ابتدایی به دلیل حساسیت رشدی و شکل گیری بنیان های شخصیتی، بیش از سایر گروه های سنی به مداخلات مبتنی بر هیجان و تعامل نیازمندند. از آنجا که ضعف در تنظیم هیجان و ناتوانی در تعامل اجتماعی می تواند زمینه ساز مشکلات رفتاری و تحصیلی در آینده گردد، استفاده از روش های نوین مداخله، اهمیت ویژه ای یافته است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر بازی درمانی دیجیتال بر بهبود مهارت های هیجانی و اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی صورت گرفته است. بر این اساس، با بهره گیری از محیط های تعاملی دیجیتال، تلاش شده تا فرصت هایی برای تجربه همدلی، خودابرازی، حل مسئله و مدیریت تعارض در قالب فعالیت های بازی محور فراهم گردد. یافته های نظری پیشین نشان می دهد که بازی نه تنها ابزار سرگرمی، بلکه سازوکاری بنیادین در شکل دهی به رشد هیجانی و اجتماعی است. با این حال، کاربرد بازی های دیجیتال در حوزه درمان و آموزش هنوز در نظام آموزشی ایران به طور نظام مند بررسی نشده است. انتظار می رود نتایج این مطالعه روشن سازد که بازی درمانی دیجیتال می تواند در ایجاد الگوهای ارتباطی مثبت، افزایش تحمل پذیری در برابر ناکامی، ارتقای خودتنظیمی هیجانی و تقویت تعامل همسالان، نقشی معنادار ایفا کند. دستاورد این پژوهش می تواند زمینه ساز بازنگری در شیوه های سنتی آموزش و مشاوره دانش آموزی و گامی موثر در جهت بهره گیری از فناوری در خدمت تربیت روان شناختی باشد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی دیجیتال ، مهارت های هیجانی ، مهارت های اجتماعی ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، رشد روانی–اجتماعی