تاثیر فناوری های نوین آموزشی بر تعلیم و تربیت هوشمند در هزاره سوم

در هزاره سوم، پیشرفت شتابان فناوری های نوین آموزشی زمینه ساز تحولی بنیادین در نظام تعلیم و تربیت شده است. ظهور ابزارهایی چون هوش مصنوعی، یادگیری ماشینی، واقعیت افزوده و مجازی، سامانه های مدیریت یادگیری، و شبکه های هوشمند آموزشی موجب تغییر رویکرد از آموزش سنتی به آموزش هوشمند و شخصی سازی شده گردیده است. در این رویکرد نوین، یادگیرنده محور اصلی فرآیند یاددهی یادگیری است و فناوری نقش تسهیل گر، پشتیبان و تحلیل گر داده های آموزشی را ایفا می کند. فناوری های نوین با فراهم سازی امکان یادگیری تعاملی، انعطاف پذیر و مبتنی بر داده، سبب ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش انگیزه دانش آموزان، و بهبود تصمیم گیری معلمان و مدیران آموزشی می شوند. از سوی دیگر، تربیت هوشمند در این بستر به پرورش مهارت های قرن بیست ویکم مانند تفکر انتقادی، خلاقیت، سواد رسانه ای و مسئولیت پذیری دیجیتال می انجامد. با این حال، تحقق کامل تعلیم و تربیت هوشمند نیازمند زیرساخت های فناورانه، توانمندسازی معلمان، عدالت آموزشی و سیاست گذاری منسجم است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش و پیامدهای فناوری های نوین در ارتقای تعلیم و تربیت هوشمند، به تحلیل ابعاد فنی، آموزشی و اخلاقی این تحول می پردازد. نتایج نشان می دهد که بهره گیری آگاهانه و هدفمند از فناوری، می تواند مسیر یادگیری را از حفظ محوری به فهم عمیق، از انفعال به مشارکت، و از آموزش عمومی به یادگیری شخصی و مادام العمر تغییر دهد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، تعلیم و تربیت هوشمند ، یادگیری دیجیتال ، هوش مصنوعی ، هزاره سوم