تجدیدنظرطلبی در سیاست خارجی چین؛ پیوستگی مترقیانه

تاریخ سیاست بین الملل موید آن است که هم زمان با افول برخی واحدها و خیزش یا برآمدن دولت هایی خاص در متن نظم پیشینی، مجموعه‎ای از مواجهه ها و مناسبت های قدرت در جهت گیری های مختلف شکل می گیرد که خروجی آن در طیفی از تداوم نظم قبلی تا تغییر وضعیت آن بروز و ظهور یافته است. این مهم در خصوص خیزش چین در دوران پساجنگ سرد و چگونگی تنظیم سیاست خارجی آن در مواجهه با نظم نئولیبرالی به رهبری آمریکا نیز موضوعیت دارد. در این مقاله، با مفروض گرفتن رویکرد تجدیدنظرطلبی در سیاست خارجی چین، بر طیفی از معانی و مدلول های متفاوت تجدیدنظرطلبی تاکید شده است. هدف تبیین تحول های تدریجی و پیوسته در تجدیدنظرطلبی سیاست خارجی چین در چارچوب نظم موجود طی سه دوره زمانی است. پرسش پژوهش این است: رویکرد سیاست خارجی چین در جایگاه قدرتی درحال خیزش با کدام یک از معانی و مدلول های تجدیدنظرطلبانه توصیف پذیر است؟ فرضیه پژوهش آن است که ترجیح های تجدیدنظرطلبانه چین در سیاست خارجی، ذیل نظم نهادی موجود نضج، و در دوران پسادنگ‎شیائوپینگ از تجدیدنظرطلبی ادغام شده به میانی تکوین پیدا کرده است. برای وارسی فرضیه، سیاست خارجی چین طی سه دوره ریاست جیانگ زمین، هو جین تائو، و شی جین پینگ با استفاده از روش ردیابی فرایند تحلیل شده است.

کلیدواژه ها:

تجدیدنظرطلب ادغام شده ، تجدیدنظرطلب میانی ، جیانگ زمین ، سیاست خارجی چین ، شی جین پینگ ، هو جین تائو