محرم و نقش آن در بیداری اجتماعی و فرهنگی

هوا گرگ ومیش بود و صدای طبل و سنج از دوردست های خیابان به گوش می رسید. جمعیتی سیاه پوش آرام آرام در حرکت بودند، پرچم های سرخ و سبز در میان موجی از اشک و سینه زنی به اهتزاز درآمده بود. علی، کودکی هفت ساله، دستان کوچک پدرش را محکم گرفته بود و با چشمانی پرسشگر به اطراف نگاه می کرد. صدای نوحه خوانی، اشک های جاری روی گونه ها، و شور و حال مردم، همه چیز برای او تازگی داشت.او سرش را بالا گرفت و با صدای کودکانه اش پرسید: بابا، چرا این همه آدم گریه می کنن؟پدر مکثی کرد، نفس عمیقی کشید و گفت: چون امروز روزی است که امام حسین (ع) و یارانش برای آزادی و عدالت، در برابر ظلم ایستادند و شهید شدند. علی ابروهایش را در هم کشید و با کنجکاوی گفت: اما چرا؟ مگر نمی توانستند مثل بقیه زندگی کنند و با دشمنانشان کنار بیایند؟پدر لحظه ای ساکت ماند. سپس زانو زد تا هم قد پسرش شود و آرام پاسخ داد: «امام حسین (ع) برای این شهید شد که مردم در برابر ظلم ساکت نباشند. اگر ایشان سکوت می کرد، امروز ما هم شاید نمی توانستیم آزادانه حرف بزنیم، حقمان را بگیریم یا در برابر ناحق بایستیم.»

کلیدواژه ها:

محرم ، عدالت ، کنجکاوی