بررسی رابطه ی خودپنداره ی بدنی و گرایش به مد در نوجوانان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه ی خودپنداره ی بدنی و گرایش به مد در میان دختران نوجوان است. با توجه به اهمیت تصویر ذهنی از بدن در شکل گیری هویت و رفتارهای اجتماعی دختران، شناخت این رابطه می تواند در تدوین برنامه های آموزشی و پیشگیری از گرایش های افراطی به مد موثر باشد. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. جامعه ی آماری شامل کلیه ی دختران نوجوان ۱۵ تا ۱۸ سال شهر (نام شهر) در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه ی خودپنداره ی بدنی و مقیاس گرایش به مد بود که روایی و پایایی آن ها در مطالعات پیشین تایید شده است. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل گردید. نتایج نشان داد بین خودپنداره ی بدنی و گرایش به مد رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد (r = ۰.۴۵, p < ۰.۰۰۱)؛ به این معنا که هرچه نارضایتی از بدن بیشتر باشد، تمایل به پیروی از مد نیز افزایش می یابد. همچنین نتایج رگرسیون چندگانه بیانگر آن بود که خودپنداره ی بدنی پیش بینی کننده ی معناداری برای گرایش به مد است (β = ۰.۴۰, p < ۰.۰۰۱). یافته ها حاکی از آن است که نارضایتی از تصویر بدنی می تواند از عوامل موثر در گرایش بالا به مد در دختران نوجوان باشد. بر این اساس، آموزش سواد رسانه ای، تقویت عزت نفس و پذیرش بدنی می تواند در کاهش وابستگی به الگوهای ظاهری و مدگرایی افراطی موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

خودپنداره ی بدنی ، گرایش به مد ، دختران نوجوان ، عزت نفس ، تصویر بدنی