تاثیر استفاده از فناوری های کمکی (مانند سمعک و ابزارهای بصری) بر بهبود توجه در دانش آموزان کم شنوا

هدف این مقاله بررسی شواهد نظری و تجربی درباره نقش فناوری های کمکی شنیداری (سمعک، گیرنده میکروفون/سیستم های میکروفون از راه دور) و ابزارهای بصری (زیرنویس، تولید متن گفتار، نمایش های بصری) در بهبود توجه شنیداری و مشارکت تحصیلی دانش آموزان کم شنوا است. مقاله بر پایه مرور نظام مند مطالعات بین المللی و مطالعات منتخب ایرانی تنظیم شده و سازوکارهای زیربنایی (از جمله افزایش درک گفتار در نویز، کاهش بار شناختی و تقویت بازخورد چندحسی) تبیین می گردد. یافته ها نشان می دهد که سامانه های میکروفون از راه دور (remote microphone / FM / RM systems) و به کارگیری سمعک و کاشت حلزون در صورت تنظیم و پایش مناسب، موجب بهبود دریافت گفتار، افزایش توجه کلاسی و مشارکت یادگیرنده می شوند؛ افزون بر این، تلفیق ابزارهای بصری (مانند کپشنینگ و متن هم زمان) می تواند موانع زبانی و ادراکی را کاهش داده و انتقال توجه را تسهیل کند. با این حال، موانعی مانند پذیرش فناوری، آموزش خانواده و معلمان، یکپارچه سازی در کلاس و مسائل اقتصادی در استفاده پایدار از فناوری ها گزارش شده اند. در پایان پیشنهاداتی برای پژوهش های آینده و سیاست گذاری آموزشی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های کمکی ، سمعک ، میکروفون از راه دور ، توجه شنیداری ، دانش آموزان کم شنوا ، کپشنینگ