نقش رویکردهای نوین تربیتی در بهبود روش های تدریس و ارتقای یادگیری فعال دانش آموزان

این مقاله با هدف تبیین نقش رویکردهای نوین تربیتی در بهبود روش های تدریس و ارتقای یادگیری فعال دانش آموزان، به واکاوی سازوکارهایی می پردازد که از طریق آن ها می توان مشارکت، خودتنظیمی، انگیزش درونی و عمق فهم را در کلاس درس افزایش داد. پرسش های اصلی بر این محور استوار است که کدام الگوهای طراحی آموزشی، چه نوع راهبردهای تدریس تعاملی، و چه شیوه های سنجش تکوینی بیشترین اثر را بر کیفیت یادگیری فعال دارند و چگونه می توان با مدیریت تغییر مدرسه ای، پشتیبانی حرفه ای معلمان و بهره گیری از فناوری های آموزشی، این الگوها را به صورت پایدار اجرایی کرد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی و توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و با مقایسه رویکردهای رایج، چارچوبی عمل نگر پیشنهاد می کند. یافته ها نشان می دهد هم ترازی اهداف، فعالیت های یادگیری و سنجش، استفاده از تکالیف اصیل، بازخورد بهنگام و شفاف، کارگروهی ساختاریافته و به کارگیری هوشمندانه ابزارهای دیجیتال، به افزایش مشارکت معنادار، بهبود انتقال یادگیری، رشد مهارت های فراشناختی و کاهش شکاف عملکردی میان دانش آموزان می انجامد. همچنین، تعریف نقشه راه اجرا با پایلوت محدود، پایش مستمر شاخص ها و توانمندسازی معلمان در جامعه های عمل ورز، شرط موفقیت برای نهادینه سازی یادگیری فعال در مدرسه است. بر پایه این نتایج، بسته ای از پیشنهادهای اجرایی و سیاستی برای طراحی درس، سنجش و توسعه حرفه ای ارائه می شود تا مسیر عملی تغییر در کلاس هموار گردد.

کلیدواژه ها:

رویکردهای نوین تربیتی ، یادگیری فعال ، طراحی آموزشی ، سنجش تکوینی ، بازخورد رشددهنده ، مدیریت تغییر مدرسه ای