طراحی پلهای سبز و گذرگاههای حیات وحش راهکاری برای کاهش اثرات زیست محیطی جاده ها و مناطق حفاظت شده ایران

توسعه شتابان شبکه های جاده ای و زیرساختهای خطی در مناطق حفاظت شده، ایران تهدیدات گسترده ای برای پایداری اکولوژیکی و تنوع زیستی این مناطق ایجاد کرده است. جاده ها با ایجاد موانع فیزیکی و انقطاع، زیستگاهی موجب کاهش جمعیت گونه های بومی و اختلال در جریان ژنتیکی شده اند. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند مقالات علمی و پروژه های موفق جهانی، به بررسی نقش گذرگاههای حیات وحش و پلهای سبز در کاهش اثرات منفی این زیرساختها پرداخته است. یافته ها نشان میدهند که طراحی اصولی این سازه ها، با در نظر گرفتن ویژگیهای اکولوژیکی و شرایط محیطی میتواند ضمن کاهش تصادفات جاده ای تا ۸۶ درصد، اتصال زیستگاهی را بازیابی کرده و پایداری اکوسیستمها را تضمین کند. این مقاله با تمرکز بر شرایط بومی، ایران چارچوبی جامع برای طراحی گذرگاههای حیات وحش ارائه میدهد که میتواند به عنوان راهکاری کلیدی برای حفاظت از تنوع زیستی و کاهش اثرات زیست محیطی زیرساختهای جاده ای در مناطق حساس عمل کند.

کلیدواژه ها:

اتصال زیستگاهی ، پایداری اکولوژیکی ، پلهای سبز ، تنوع زیستی ، حفاظت از زیستگاهها ، گذرگاههای اکولوژیکی