بازپردازی منظر فرهنگی طبیعی حاشیه جنوبی شهر زنجان در حوضه زنجانرود

گسترش راهها و جابجایی انسان ها موجب شکل گیری مناظر جدیدی از جمله منظر پل شده است. تاثیرات اجتماعی، فرهنگی و بصری پل ها بر محیط اطراف آنها به عنوان مولفه ها و نمادهای توسعه اهمیت روزافزونی در مطالعات منظر راه به دست آورده اند. هدف این مقاله ارزیابی نقش و لزوم طراحی پل جدید در حد فاصل بافت متراکم شهر و طبیعت در پیوندهای اجتماعی- فرهنگی و طبیعی محدوده زنجانرود واقع در بافت جنوبی شهر زنجان می باشد. یافته های این مقاله نشان می دهد پل تنها به عنوان مسیری برای جابجایی افراد نیست بلکه با طراحی فضاهایی در مسیر پل می تواند محلی برای ارتقای پیوند های اجتماعی و فضایی تحت عنوان مکان سوم جهت ارتباط انسان ها از اقشار و سنین مختلف با یکدیگر و تبادل نظرات و خاطرات از دوران دور باشد. همچنین این ارتباط می تواند راهی برای ارتقای هویت تاریخی رودخانه از طریق ایجاد ارتباط میان پل میر بهاالدین و فضای شهری باشد.

کلیدواژه ها:

زنجانرود ، پل منظر ، پیوندهای فرهنگی طبیعی ، هویت شهری ، حس تعلق