چارچوب راهبردی برای ارتقای تاب آوری مسکن در برابر تغییرات اقلیمی با رویکرد یکپارچه به طراحی شهری و سیاست گذاری: مطالعه موردی شهر جدید پردیس

با افزایش شدت و تکرار مخاطرات، اقلیمی تاب آوری مسکن به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در پایداری شهری مطرح شده است. پژوهش حاضر با هدف تدوین راهبردهایی برای ارتقای تاب آوری مسکن در برابر تغییرات اقلیمی با تمرکز بر شهر جدید، پردیس انجام شده است. چارچوب نظری تحقیق مبتنی بر مدل پنج مرحله ای تاب آوری شامل ارزیابی، خطر شناسایی، خطر انطباق، کاهنده برنامه ریزی آمادگی و بازیابی است. روش تحقیق کیفی کاربردی با رویکرد تحلیلی بوده و از مرور نظام مند، منابع، تحلیل سیاستها و مطالعه موردی استفاده شده است. نتایج نشان میدهد که شهر پردیس با وجود ظرفیتهای توسعه ای، در اغلب مراحل چرخه تاب آوری دچار ضعف، نهادی، کالبدی و مدیریتی است. ضعف در کیفیت ساخت، مکان یابی نامناسب، نبود برنامه های آمادگی و کمرنگ بودن مشارکت اجتماعی از جمله چالشهای شناسایی شده است. در ادامه راهبردهایی شامل اصلاح الگوهای طراحی شهری و معماری، بازنگری در سیاست گذاریهای محلی و ملی ارتقای ظرفیتهای اجتماعی و اولویت بندی اقدامات بر مبنای خطرات اقلیمی بومی پیشنهاد شدهاند. یافتههای این پژوهش میتواند به عنوان مبنایی برای سیاست گذاری یکپارچه و طراحی مداخلات تاب آور در شهرهای جدید ایران مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، مسکن ، تغییرات اقلیمی ، طراحی تاب آور ، سیاست گذاری ، شهری ، شهر جدید پردیس