بررسی مدیریت مشارکتی در مقابله با سوانح طبیعی از برنامه ریزی شهری و واکنش سریع تا مدلهای نوین مشارکتی

در سالهای اخیر با افزایش شدت و تکرار سوانح طبیعی نظیر، زلزله، سیل و طوفان، مدیریت بحران و کاهش خسارات آنها به یکی از اولویتهای کلیدی در برنامه ریزی شهری تبدیل شده است. مدیریت مشارکتی با تاکید بر همکاری میان دولت، جوامع محلی و نهادهای خصوصی و غیر دولتی نقشی حیاتی در بهبود تاب آوری شهری و تسریع واکنش به بحرانها ایفا می کند. این مقاله به بررسی موفقیتهای رویکردهای مشارکتی در کشورهایی چون ژاپن و بنگلادش و چالشهای مرتبط با ناکامیهای برخی کشورها مانند هائیتی، پاکستان و ایران می پردازد. یافته ها نشان می دهند که ترکیب مدلهای مدیریت بالا به پایین و پایین به بالا می تواند به بهبود کارآمدی در مدیریت بحران کمک کرده و همکاری موثر میان سطوح مختلف اجتماعی و دولتی را تسهیل نماید، همچنین بهره گیری از فناوری های نوین و مدل های نوآورانه مدیریت مشارکتی و آموزش جوامع محلی عامل موثری در کاهش آسیب ها و تلفات ناشی از سوانح طبیعی است.

کلیدواژه ها:

مدیریت مشارکتی ، بحران ، برنامه ریزی شهری ، سوانح طبیعی