عدالت فضایی در دسترسی به فضای سبز: بررسی نابرابریها و راهکارهای ایجاد عدالت در توزیع فضای سبز شهری

این مقاله به بررسی مفهوم عدالت فضایی در دسترسی به فضای سبز شهری پرداخته و نابرابریهای موجود در توزیع این فضاها را تحلیل می کند. با توجه به اهمیت فضای سبز در بهبود کیفیت زندگی شهری، سلامت روان و فیزیکی شهروندان، نابرابریهای فضایی می تواند تاثیرات منفی عمیقی بر جامعه داشته باشد. نظریه های موجود در خصوص عدالت فضایی، معیارهای اصلی سنجش عدالت فضایی و موانع موجود در برابر دسترسی برابر به فضای سبز نیز مورد بررسی قرار گرفته اند. این موانع شامل عوامل اقتصادی، اجتماعی و جغرافیایی می شوند که برخی از گروه های اجتماعی و مناطق جغرافیایی را از مزایای فضای سبز محروم می کنند. علاوه بر این، این مقاله به بررسی راهکارهای عملی برای بهبود عدالت فضایی در توزیع فضای سبز شهری می پردازد. این راهکارها می توانند شامل برنامه ریزی و طراحی شهری، بهینه سازی مشارکت جامعه در تصمیم گیری ها و تهیه سیاست های حمایتی برای مناطق کمتر برخوردار باشند. در نهایت، اهمیت ایجاد یک رویکرد جامع و یکپارچه برای تحقق عدالت فضایی مورد تاکید قرار گرفته و پیشنهاد می کند که تمامی ذینفعان، از جمله دولت ها، جوامع محلی و نهادهای غیر دولتی باید در فرآیندهای برنامه ریزی و توسعه شهری مشارکت فعال داشته باشند.

کلیدواژه ها:

عدالت ، فضایی ، فضای سبز ، شهری ، نابرابری ، برنامه ریزی شهری