بررسی تخلفات ساکن و پارک حاشیه ای از منظر حقوق و فقه

با رشد سریع شهرنشینی و افزایش استفاده از وسایل نقلیه شخصی مدیریت توقف وسایل نقلیه در معابر عمومی به یکی از مهمترین چالشهای کلان شهرهای ایران بدل شده است. در این میان تخلفات ساکن و پارک حاشیه ای به عنوان زیر مجموعه ای از رفتارهای ترافیکی نه تنها پیامدهای فنی بلکه آثار حقوقی و فقهی گسترده ای نیز به همراه دارند. این مقاله با هدف بررسی ابعاد حقوقی و فقهی توقفهای ساکن و پارک حاشیه ای، با تاکید بر اصول حقوق خصوصی و قواعد فقه امامیه نگاشته شده. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر منابع کتابخانه ای تحلیل قوانین داخلی فتاوی، فقهی آیین نامههای اجرایی و تطبیق با نظامهای حقوقی کشورهای توسعه یافته مانند آلمان، فرانسه و آمریکا است. یافتهها نشان میدهد که بسیاری از اقدامات اجرایی در حوزه توقفهای ساکن مانند اخذ جریمه، انتقال خودرو و دریافت وجه بابت پارک در فقدان قرارداد مشخص، اطلاع رسانی شفاف و مبانی حقوقی مستدل، می تواند با اصولی چون قاعده تسلیط، اصل لاضرر، مالکیت خصوصی و حاکمیت اراده در تعارض باشد. تحلیل تطبیقی نظامهای خارجی نیز گویای آن است که ایجاد زیر ساخت هوشمند احترام به حقوق شهروندی و استفاده از فناوری جایگاه مهمی در مدیریت توقف شهری دارد. در پایان راهکارهایی برای بازطراحی الگوی حقوقی توقف ساکن و پارک حاشیه ای بر مبنای عدالت، شفافیت و موازین فقهی و حقوق خصوصی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تخلفات ساکن ، پارک حاشیه ای ، حقوق ، خصوصی ، قاعده ، تسلیط ، فقه ، شهری ، عدالت در شهرسازی