بررسی اصول طراحی خیابانهای پیاده مدار با رویکرد تقویت تعاملات اجتماعی

با گسترش شهرنشینی و افزایش چالشهای زندگی شهری از جمله، ترافیک، آلودگی هوا و کاهش تعاملات اجتماعی، طراحی خیابانهای پیاده مدار به عنوان بستری برای ارتقای کیفیت زندگی و تقویت تعاملات اجتماعی اهمیتی روزافزون یافته است. مسئله اصلی پژوهش حاضر شناسایی اصول و شاخصهای طراحی خیابانهای پیاده مدار است که ضمن تامین ایمنی و دسترسی، بتوانند تعاملات اجتماعی و سرزندگی شهری را تقویت کنند. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و از طریق بررسی مبانی نظری و تحلیل تطبیقی سه نمونه موردی خیابان سپهسالار، تهران، محور مسجد جامع یزد و خیابان Albion (دنور) انجام شده است. یافته ها نشان می دهند که خیابانهای پیاده مدار موفق دارای ویژگی هایی چون دسترسی و پیوستگی مطلوب، ایمنی و امنیت، کیفیت فضایی و جذابیت، محیطی تسهیلات رفاهی، تنوع کاربری و هماهنگی کالبدی بصری هستند. این ویژگی ها با ایجاد محیطی دعوت کننده و پویا، تعاملات اجتماعی را تقویت کرده و حس تعلق به مکان و کیفیت زیست شهری را ارتقا می دهند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که توجه به اصول پیاده مداری و اجرای یکپارچه شاخصهای مرتبط، نه تنها عملکرد فضاهای عمومی را بهبود می بخشد، بلکه به توسعه پایدار شهری و افزایش سرمایه اجتماعی کمک می کند. این یافته ها می توانند راهنمای موثری برای طراحان و سیاست گذاران شهری در راستای خلق شهرهایی سرزنده، عادلانه و پایدار باشند.

کلیدواژه ها:

پیاده مداری ، تعاملات اجتماعی ، فضای شهری ، توسعه پایدار