رویکردی نوین در استفاده از سنجش از دور و GIS برای برنامه ریزی حمل و نقل پایدار شهری

سکونتگاه های غیررسمی به عنوان بافت های مسئله دار شهری همواره با چالش های متعددی در زمینه حمل و نقل مواجه هستند. دسترسی محدود به خدمات حمل و نقل عمومی، تراکم بالای ترافیک، آلودگی هوا و کمبود زیرساخت های مناسب برای پیاده روی و دوچرخه سواری از جمله این چالش ها هستند. برنامه ریزی حمل و نقل پایدار شهری در این مناطق، نیازمند رویکردی نوین و مبتنی بر داده های دقیق و به روز است. این پژوهش با هدف ارائه یک رویکرد نوین در استفاده از سنجش از دور و GIS برای برنامه ریزی حمل و نقل پایدار در سکونتگاه های غیررسمی شهری انجام شده است. شهر شهریار در استان تهران به عنوان مطالعه موردی انتخاب شده است. این شهر به دلیل گسترش سکونتگاه های غیررسمی و مشکلات حمل و نقل ناشی از آن بستر مناسبی برای بررسی این رویکرد نوین است. در این پژوهش از داده های سنجش از دور مانند تصاویر ماهواره ای و هوایی برای شناسایی و تحلیل الگوهای کاربری اراضی، جمعیت و وضعیت زیرساخت های حمل و نقل در سکونتگاه های غیررسمی شهریار استفاده شده است. همچنین از GIS برای ایجاد نقشه های دقیق و مدل سازی شبکه های حمل و نقل، تحلیل دسترسی به خدمات حمل و نقل عمومی و ارزیابی اثرات زیست محیطی حمل و نقل استفاده شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که استفاده از سنجش از دور و GIS می تواند به برنامه ریزان شهری در موارد زیر کمک کند: شناسایی نقاط ضعف و قوت سیستم حمل و نقل در سکونتگاه های غیررسمی، با استفاده از داده های سنجش از دور و GIS می توان نقاطی را که دسترسی به خدمات حمل و نقل عمومی محدود است، شناسایی کرد و برای بهبود خدمات در این مناطق برنامه ریزی کرد. بهینه سازی مسیرهای حمل و نقل عمومی با استفاده از مدل سازی شبکه های حمل و نقل در GIS، می توان مسیرهای حمل و نقل عمومی را به گونه ای بهینه سازی کرد که دسترسی به خدمات را برای ساکنان سکونتگاه های غیررسمی بهبود بخشد. ارزیابی اثرات زیست محیطی طرح های حمل و نقل با استفاده از داده های سنجش از دور و GIS، می توان اثرات زیست محیطی طرح های حمل و نقل را ارزیابی کرد و طرح هایی را انتخاب کرد که کمترین آسیب را به محیط زیست وارد کنند. توسعه زیرساخت های حمل و نقل پایدار با استفاده از داده های سنجش از دور و GIS، می توان مکان های مناسب برای ساخت زیرساخت های حمل و نقل پایدار مانند مسیرهای پیاده روی و دوچرخه سواری را شناسایی کرد. این پژوهش نشان می دهد که سنجش از دور و GIS ابزارهای قدرتمندی برای برنامه ریزی حمل و نقل پایدار در سکونتگاه های غیررسمی شهری هستند. با استفاده از این ابزارها می توان به بهبود دسترسی به خدمات حمل و نقل، کاهش ترافیک، کاهش آلودگی هوا و توسعه زیرساخت های حمل و نقل پایدار در این مناطق کمک کرد.

کلیدواژه ها:

رویکردی ، نوین ، سنجش از دور GIS ، حمل و نقل پایدار شهری ، سکونتگاه های غیررسمی