بررسی تجارب جهانی شهر اسفنجی و تطبیق آن با شرایط مدیریت آبهای سطحی شهری در ایران

مدیریت آبهای سطحی، به ویژه در مناطق شهری از چالشهای مهم توسعه شهری و زیست محیطی در جهان امروز است. رویکرد شهر اسفنجی به عنوان راهکاری پایدار برای مدیریت روانابها و بهبود کیفیت محیط زیست شهری مطرح شده است. این پژوهش با هدف بررسی تجارب موفق شهر اسفنجی در کشورهای چین، سنگاپور و نیوزیلند و تطبیق آن با وضعیت مدیریت آبهای سطحی در شهرهای ایران انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و دادهها از طریق مطالعه منابع کتابخانهای و اسناد داخلی و خارجی گردآوری شده اند. یافته ها نشان میدهد کشورهای موفق با بهره گیری از زیر ساختهای نفوذ پذیر سامانه های هوشمند مدیریت،آب سیاستهای جامع و غیره توانسته اند به کاهش،سیلاب بهبود کیفیت آب و کاهش اثرات جزایر حرارتی دست یابند در مقابل مدیریت آبهای سطحی در شهرهای ایران عمدتا به روشهای سنتی مانند کانالها کانیوها و سیستمهای زهکشی سطحی محدود میشود که بیشتر بر دفع سریع رواناب تمرکز دارد و استفاده از فناوریهای نفوذپذیر و ذخیره سازی در مراحل ابتدایی است با وجود،این زیر ساختهای تاریخی مانند قناتها و آب انبارها و همچنین پروژه های آزمایشی استفاده از مخازن زیرسطحی، چاههای جذبی و پوششهای قابل نفوذ، نشان دهنده ظرفیت بالقوه ایران در راستای ایجاد شهرهای اسفنجی است این پژوهش به شناسایی،مزایا چالشها و موانع پیش روی توسعه این رویکرد در ایران پرداخته و راهکارهایی نظیر تدوین سیاستهای حمایتی افزایش آگاهی عمومی آموزش تخصصی و غیره را پیشنهاد می.کند اجرای این راهبردها میتواند ضمن حفظ منابع آب و محیط زیست کیفیت زندگی شهروندان را به طور چشمگیری بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

شهر اسفنجی ، روانابهای شهری ، مدیریت آبهای سطحی شهرهای ایران