تبیین مدل تاثیر سنجی حس تعلق از ادراکات و تصاویر ذهنی در محلات شهری

تغییرات سریع شهرها اغلب با بی توجهی به نقش و ساختارهای محیطی و فرهنگی آنها انجام گرفته است که علاوه بر تخریبات فیزیکی، خاطرات یکپارچه و پیوستگی منظر را نیز در معرض نابودی قرار داده است. انسان شهر و معماری را از معنا بیگانه و از حس تهی ساخته و با تولید انبوه فضاهای بی هویت و بی معنا انسان را در بی مکانی و بی هویتی رها کرده است. محیط شهر به عنوان منبع و نشانه های تصاویر ذهنی و خاطرات به صورت برجسته ای شکل پذیر است و هر فرد با توجه به تصوراتی که از محیط شهری دارد نسبت به آن حس تعلق می کند. بنابراین شناخت عواملی که منجر به ارتباط محیط شهری با ادراکات ذهنی می گردند امری ضروری است که عدم توجه به آن منجر به گسست فرهنگی می شود و رابطه ای که بین تصورات ذهنی به عنوان امری ثابت و ساختار فیزیکی شهری به عنوان امری متغیر وجود دارد بستری متعادل بین شهر و افراد ایجاد می کند که سبب حضور مردم در آن می شود. بنابراین شناخت اجزاء عناصر، سازنده، شهر نحوه ترکیب آنها و عامل، زمان همگی دارای قابلیت تداعی معنا بالا بردن قابلیت ایجاد تصور ذهنی، ایجاد حس مکان و هویت شهری هستند. هدف از این تحقیق شناسایی مولفه های تاثیر گذار بر حس تعلق و تصاویر ذهنی در محلات شهرهای ایرانی و اسلامی و همچنین بررسی تاثیر تصورات ذهنی در حس تعلق در محله های تاریخی هست.

کلیدواژه ها:

ادراکات ذهنی ، تصاویر ذهنی ، حس تعلق ، محله ، شهرهای ایرانی – اسلامی