نقش انرژی های تجدیدپذیر در کاهش اثرات زیست محیطی و تقویت تاب آوری اقلیمی در کلانشهرها

کلانشهرها به دلیل تراکم جمعیت و فعالیت های صنعتی با چالش های زیست محیطی مانند آلودگی هوا، جزایر گرمایی شهری و انتشار بالای گازهای گلخانه ای مواجه هستند. این پژوهش به بررسی نقش انرژی های تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی، بادی و زیست توده در کاهش اثرات زیست محیطی و تقویت تاب آوری اقلیمی در کلانشهرها با تاکید بر نمونه موردی کلانشهر تبریز می پردازد. هدف این مطالعه، ارائه چارچوبی جامع برای یکپارچه سازی انرژی های تجدیدپذیر در برنامه ریزی شهری است که ضمن کاهش انتشار کربن، پایداری زیست محیطی و تاب آوری در برابر تغییرات اقلیمی را بهبود بخشد. روش تحقیق شامل تحلیل کیفی مطالعات موردی تبریز و سنگاپور و بررسی شاخص های کلیدی مانند کاهش انتشار کربن، بهبود کیفیت هوا و افزایش انعطاف پذیری زیرساخت ها است. نتایج نشان می دهد که انرژی های تجدیدپذیر می توانند انتشار کربن را تا ۳۵٪ کاهش دهند، کیفیت هوا را تا ۲۰٪ بهبود بخشند و تاب آوری زیرساخت ها را در برابر رویدادهای اقلیمی شدید تا ۲۵٪ افزایش دهند. این رویکرد نیازمند سرمایه گذاری در زیرساخت های انرژی پاک، سیاست های تشویقی و مشارکت جامعه است. پیاده سازی این راهکارها می تواند کلانشهرها را به مراکز پایدار و زیست پذیر تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

انرژی های تجدیدپذیر ، تاب آوری اقلیمی ، کلانشهر ، پایداری شهری ، انرژی خورشیدی