ارزیابی مروری تاثیر فناوریهای نوین رسانه ای بر دموکراتیزه سازی تولید محتواهای هنری شهری و سیاستهای شهرداری

در ربع قرن گذشته رشد پلتفرمهای دیجیتال از وبلاگهای نسل نخست تا لایه های واقعیت افزوده مکانی ورود به عرصه تولید فرهنگی را آسان کرده و به شهروندان امکان داده است بی نیاز از دروازه بانان، نهادی آثار هنری خود را خلق منتشر و حتی از آنها درآمدزایی کنند. این خلاقیت روزمره ظرفیت تعمیق مشارکت مدنی را دارد اما میزان دگرگونی حقیقی اکوسیستمهای فرهنگی شهری و تاثیر آن بر رژیمهای سیاستگذاری محلی همچنان محل بحث است. در این مطالعه، با رویکردی نظام مند و روایت محور، ۴۲۷ منبع منتشر شده بین سالهای ۲۰۰۰ تا مه ۲۰۲۵ بررسی شد و در نهایت ۱۸۳ مقاله، کتاب و گزارش سیاستی که بر فناوریهای رسانه ای، نوین محتوای هنری شهری و پیوند صریح با دموکراتیزه سازی یا سیاست محلی تمرکز، داشتند تحلیل گردید. با بهره گیری از دستورالعمل PRISMA ۲۰۲۰ بردارهای فناورانه، سازوکارهای دموکراتیزه کننده واکنشهای شهرداری و پیامدهای برابری کدگذاری شد. یافته ها در چهار عرصه اصلی همگرا میشود (۱) تولید و دیده شدن مشارکتی جایی که ویدئوی موبایلی، واقعیت مجازی اجتماعی و توکنهای بلاک چینی دامنه خالقان و مخاطبان هنر را گسترش میدهند؛ (۲) نوآوری سیاستی و حکمرانی شهر هوشمند زمانی که شهرداریها درگاه های داده باز نقشه های فرهنگی تعاملی و آزمایشگاههای هم آفرینی را می آزمایند؛ (۳) منازعات فضایی و گنتریفیکیشن که پیامدهای ناخواسته رونق تکنوکراتیک خلاق را برجسته میکند؛ و (۴) شبکه های عمومی بدیل و کنشگری که در آن شیوه های ترنس مدیا فضای عمومی را بازسیاسی میکنند شواهد نشان دهنده افزایش معنادار تکثر بیانی و پاسخگویی سیاستی است اما فرایند دموکراتیزه سازی یکنواخت نیست؛ انحصارهای پلتفرمی سوگیریهای الگوریتمی و شکافهای پایدار دیجیتال همچان محدود میکنند در پایان دستور کاری چند سطحی برای حکمرانی پیشنهاد میشود که فناوری مدنی متن باز طراحی سیاست فرهنگی فراگیر و برنامههای پیوسته سواد دیجیتال را در هم می آمیزد تا بوم شناسی هنری شهری را هم پویا و هم عادلانه نگاه دارد.

کلیدواژه ها:

رسانه های نوین هنر شهری ، دموکراتیزه سازی ، سیاست فرهنگی ، حکمرانی هوشمند فرهنگ مشارکتی ، شهر خلاق