دورکاری در مدیریت شهری: پیامدها بر بهره وری کارکنان و کیفیت خدمات شهروندی-مروری مقایسه ای

همه گیری کووید - ۱۹- بزرگترین آزمایش ناخواسته دورکاری را در شهرداریهای سراسر جهان رقم زد. این مرور ۱۲۰ مطالعه تجربی و مفهومی منتشر شده بین ۱۹۹۱ تا ژوئن ۲۰۲۵ را با تاکید ویژه بر ۴۱ پژوهش اخیر در بافت حکومت محلی ترکیب می کند. دورکاری هنگامی که جریانهای کاری دیجیتال بالغاند، اعتماد مدیریتی بالاست و کارکنان از خودمختاری برخوردارند. با افزایش بهره وری نسبتا ملایمی همراه است. اندازه اثر تجمیعی کاز کامی و همکاران (۲۰۲۰)، مله و همکاران (۲۰۲۳)، کیفیت خدمات روبه مراجع نیز زمانی پایدار میماند یا بهبود می یابد که ابزارهای ارتباط همزمان و سامانه های مدیریت ارتباط با مشتری خلا پیشخوان های حضوری را جبران کنند. مهمترین متغیرهای تعدیلگر عبارت اند: از زیرساخت فناوری، فرهنگ سازمانی، سبک رهبری و ویژگیهای جمعیت شناختی کارکنان در مقابل فقدان دیجیتالی سازی، کافی انزوای اجتماعی و تداخل مرز کار زندگی از عوامل کاهنده کارایی به شمار میروند. برآیند شواهد حاکی است که مدلهای ترکیبی ترکیب دو تا سه روز حضور در اداره با کار از راه دور برای اکثر شهرداریها بهترین توازن میان کارایی و پاسخگویی خدماتی را فراهم می آورد. توصیه های سیاستی بر سرمایه گذاری پایدار در پلتفرمهای دولت الکترونیک، آموزش هدفمند دورکاری و شاخصهای عملکردی که هم بهره وری پشت صحنه و هم رضایت شهروندی را منعکس کند، متمرکز است.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، مدیریت شهری ، بهره وری بخش عمومی ، رضایت شهروندی ، کار از راه دور ، دولت الکترونیک