طراحی شهری در دوران پساکرونا: ارزیابی تاثیر کووید-۱۹ بر فضاهای عمومی و طراحی شهری

همه گیری کووید ۱۹ تاثیر عمیقی بر حیات شهری گذاشت و رویکردهای متعارف در طراحی و مدیریت فضاهای عمومی را با چالش مواجه ساخت. در سراسر جهان برنامه ریزان شهری، معماران و سیاست گذاران با سرعت کوشیدند خیابانها، پیاده روها، پارکها و دیگر فضاهای جمعی را با واقعیتهای جدیدی که هم نیاز به فاصله گذاری فیزیکی و هم حفظ تعاملات اجتماعی دارند، سازگار کنند. این بررسی مبتنی بر متون موجود، تلاش می کند تا نشان دهد چگونه این همه گیری پذیرش رویکردهای منعطف در طراحی شهری را سرعت بخشیده به ابداع در استفاده از فضاهای عمومی منجر شده و نابرابری های موجود در دسترسی به محیطهای امن و باکیفیت را آشکار کرده است. این مقاله با اتخاذ روشی ترکیبی از مرور نظام مند و روایی یافته ها را در حوزه هایی همچون مداخلات سلامت محور، خدمات محله محور، شهرسازی تاکتیکی، همگرایی فناوری و اصول طراحی مبتنی بر عدالت اجتماعی دسته بندی می کند. در بخش بحث درس های به دست آمده درباره تاب آوری در دوران همه گیری ارائه و نشان داده می شود که کووید ۱۹ چگونه فضاهای عمومی را به زیرساختی حیاتی تبدیل کرده و مفاهیمی همچون پزشکی فضایی، تاب آوری در برابر «پاندمی» و «شهر ۱۵ دقیقه ای» را برجسته نموده است. همچنین بر اهمیت مشارکت واقعی جامعه در جهت اطمینان از تطبیق مداخلات پساکرونا با نیازهای متنوع تاکید دارد و خطر تشدید نابرابری را گوشزد می کند. در پایان، لزوم تداوم خلاقیت و همکاری های میان رشته ای برای شکل دهی به نسل جدید فضاهای شهری مورد تاکید قرار می گیرد. مطالعه رویکردها در مقیاس جهانی، رهنمودهایی برای ایجاد محیط های شهری سالم تر، فراگیر تر و انعطاف پذیر تر ارائه می دهد؛ رویکردی که برای رویارویی با چالش های آینده و زندگی روزمره شهری حیاتی است.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری ، پساکرونا ، فضاهای عمومی ، پزشکی فضایی ، تاب آوری در برابر پاندمی