نقش زیرساخت سبز شهری در کاهش ردپای اکولوژیک با تاکید بر رویکرد توسعه شهری پایدار

زیرساخت سبز شهری (UGI) در سالهای اخیر به عنوان راهکاری کلیدی برای مقابله با چالشهای زیست محیطی شهرهای رو به گسترش مطرح شده است. با تلفیق عناصر طبیعی مانند پارکها، بامهای سبز، سطوح نفوذپذیر و جنگلهای شهری در بافت شهر، امکان کاهش ردپای اکولوژیک، افزایش تنوع زیستی و بهبود سلامت و رفاه ساکنان فراهم می گردد. این مقاله مروری نقش زیرساخت سبز شهری در کاهش ردپای اکولوژیک را در چهارچوب گسترده تری از توسعه شهری پایدار بررسی می کند. در ابتدا بنیانهای مفهومی UGI و ردپای اکولوژیک توضیح داده شده و نشان داده می شود که چگونه زیرساخت سبز به مقابله با مسائل مهم محیطی نظیر آلودگی هوا، اثر جزیره گرمایی شهری و انتشار کربن کمک می کند. سپس، روش ها، شاخص ها و ابزارهای اندازه گیری تاثیر UGI مورد بحث قرار گرفته و در ادامه، ارزیابی انتقادی نمونه های موردی در نقاط مختلف جهان صورت گرفته است. یافته های ما تاکید می کند که موفقیت طرح های UGI نیازمند چهارچوب های سیاستی قدرتمند، برنامه ریزی میان رشته ای، تعهد مالی بلندمدت و مشارکت جوامع محلی است. با وجود فواید مستند از جذب کربن گرفته تا تقویت انسجام اجتماعی، چالش هایی چون محدودیت ها، زمینه هزینه های نگهداری و موانع سیاستی می تواند اجرای گسترده ای را با دشواری روبه رو سازد. در پایان نتیجه می گیریم که ادغام طراحی زیرساخت سبز با اصول توسعه شهری پایدار، رویکردی کارآمد برای کاهش پیامدهای زیست محیطی و افزایش تاب آوری شهرها محسوب می شود. پیشنهاد می شود پژوهش های آینده به مطالعات کمی و طولی بیشتر و نیز همکاری های چند ذینفع توجه ویژه نشان دهند. با پیوند دادن نظریه های اکولوژیک به طراحی عملی و سیاست گذاری، می توان گام های موثری در مسیر توسعه شهرهای پایدارتر و زیست پذیرتر برداشت.

کلیدواژه ها:

زیر ساخت سبز شهری ، ردپای اکولوژیک ، توسعه شهری ، پایدار ، خدمات اکوسیستمی ، تاب آوری اقلیمی ، برنامه ریزی شهری