تحلیل بافتهای منطقه ۱۹ شهر تهران با رویکرد شهر فشرده

این پژوهش با هدف تحلیل تاثیرات رویکرد شهر فشرده بر ساختار و عملکرد بافتهای شهری منطقه ۱۹ شهر تهران انجام شده است. رویکرد شهر فشرده به عنوان یکی از استراتژیهای نوین توسعه شهری، بر تمرکز بر تراکم جمعیتی، کاربریهای متنوع و دسترسی به خدمات عمومی تاکید دارد. هدف اصلی این مطالعه بررسی چگونگی تاثیر این رویکرد بر بهبود کیفیت بافتهای منطقه ۱۹ و افزایش کارایی و انسجام فضایی آنها است. پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی انجام شده و جامعه آماری آن شامل تمامی بافتهای شهری منطقه ۱۹ تهران میباشد. نمونه گیری به صورت تصادفی انجام شد و تعداد ۱۵۰ بافت شهری به عنوان نمونه انتخاب گردید ابزار جمع آوری دادهها پرسشنامه تحلیل بافتهای شهری بوده و دادههای جمع آوری شده با استفاده از روشهای آماری مناسب تحلیل شده اند. نتایج تحقیق نشان می دهد که اجرای رویکرد شهر فشرده تاثیرات مثبتی بر کیفیت بافتهای شهری منطقه ۱۹ داشته است. از جمله این تاثیرات میتوان به افزایش کارایی فضایی بهبود انسجام ساختاری و ارتقاء کیفیت زندگی ساکنان اشاره کرد. همچنین تراکم جمعیت در این منطقه به نحو مطلوبی افزایش یافته و دسترسی به خدمات عمومی از جمله خدمات آموزشی، بهداشتی و حمل و نقل عمومی بهبود یافته است یکی دیگر از نتایج مهم این پژوهش ارتقاء زیرساختهای اساسی از جمله زیر ساختهای،آموزشی بهداشتی و حمل و نقل عمومی در این منطقه است که نشان میدهد سیاستهای شهر فشرده توانسته است بهبود قابل توجهی در این حوزه ها ایجاد کند. در نهایت، پژوهش حاضر نتیجه گیری میکند که رویکرد شهر فشرده میتواند به عنوان یک ابزار کارآمد در بهبود ساختار شهری و افزایش کیفیت زندگی در مناطق شهری مشابه مورد استفاده قرار گیرد این یافته ها میتوانند مبنایی برای تصمیم گیریهای مدیریتی و برنامه ریزی شهری در سایر مناطق تهران و شهرهای مشابه باشند.

کلیدواژه ها:

توسعه شهری ، شهر فشرده منطقه ۱۹ ، تهران بافت ، شهری ، انسجام ساختاری