تحلیل دموگرافیک ابعاد اجتماع پذیری در مسیرهای شهری (مطالعه موردی خیابان جمهوری اسلامی (مهاباد

امروزه اهمیت فضاهای عمومی به عنوان بسترهایی برای تعاملات اجتماعی و تقویت پیوندهای جمعی بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. این فضاها می توانند نقشی کلیدی در کاهش انزوا، افزایش مشارکت اجتماعی و ارتقاء کیفیت زندگی شهروندان ایفا کنند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی میزان اجتماع پذیری خیابان جمهوری اسلامی شهر مهاباد و تاثیر ویژگی های دموگرافیک کاربران بر میزان تعاملات و مشارکت اجتماعی آنان در این فضا، در سال ۱۴۰۲ و با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه و مشاهده میدانی بوده و جهت تجزیه و تحلیل داده ها و انجام آزمون های آماری از نرم افزار SPSS استفاده شده است. در ابتدا اعتبار پرسشنامه و مولفه های سنجش شده با استفاده از آزمون های آماری از جمله آلفای کرونباخ KMO و بارتلت تایید شده است. در ادامه تحلیل داده ها با استفاده از آزمون T تک نمونه ای، T دو گروهه مستقل و ANOVA نشان داد که مسیر مورد مطالعه به طور کلی از سطح مطلوبی از اجتماع پذیری برخوردار است به طوری که نظرات کاربران فضا بدون تفاوت معنادار در زمینه جنسیت، وضعیت تاهل، شغل و سطح درآمد، فضای مورد مطالعه را به عنوان مکانی نسبتا اجتماع پذیر ارزیابی کرده اند. تنها تفاوت معنادار در ارزیابی اجتماع پذیری فضا مربوط به گروه های سنی و سطح تحصیلات بود؛ به گونه ای که افراد با تحصیلات بالاتر اجتماع پذیری فضا را ضعیف تر ارزیابی کردند و در مقابل گروه های سنی بالاتر، به ویژه جوانان و بزرگسالان رضایت بیشتری از پاسخگویی اجتماعی فضا داشتند.

کلیدواژه ها:

فضاهای شهری ، اجتماع پذیری ، عوامل دموگرافیک ، خیابان جمهوری اسلامی ، شهر مهاباد