موسیقی، ساز، پیکرک رقص عرفانی در تمدن مصر: خوانشی نشانه شناختی و پدیدارشناختی

این مقاله به بررسی نقش و معنای سازهای، موسیقی، پیکرکها و رقص عرفانی در تمدن مصر باستان، با به کارگیری چارچوبهای نظری نشانه شناسی چارلز سندرز پیرس و پدیدارشناسی موریس مرلوپونتی می پردازد. هدف اصلی، چگونگی تجلی مفاهیم کیهانی، دینی و وجودی از طریق این پدیده های حسی نمادین در متن فرهنگی مصر است. با تحلیل داده های باستان شناختی مانند، سازها، نقاشی ها، پیکرکها، متون و منابع نوشتاری نشان می دهیم که موسیقی و رقص صرفا سرگرمی نبودند، بلکه رسانه های ارتباطی قدرتمندی میان انسان، خدایان و نظم کیهانی، ماعت بودند. از دیدگاه پیرس، سازها مانند، سیستروم، نی به عنوان شمایل، شاخص و نماد عمل می کردند و ارتباطات معناداری را برقرار می ساختند. در خوانش، مرلوپونتی بدن رقاص و نوازنده به ویژه در حالات عرفانی، کانون ادراک و معنا بود. تجربه ای که از دوگانگی ذهن و بدن فراتر رفته و وحدت با امر قدسی را از طریق حرکت و صوت محقق می ساخت. پیکرکهای رقاصان و نوازندگان نیز به عنوان نشانه های تجسم، یافته گفتمان های فرهنگی درباره بدن، جنسیت، قدرت و امر متعالی را رمزگذاری می کردند. این مطالعه نتیجه می گیرد که درک عمیق تر فرهنگ مصر باستان مستلزم توجه به زبان چندحسی موسیقی، رقص و پیکرسازی و نقش آنها در شکل دهی به تجربه زیسته و جهان بینی مصریان است.

کلیدواژه ها:

موسیقی مصر باستان ، رقص عرفانی ، مصر ، پیکرکهای مصری ، نشانه شناسی پیرس ، پدیدارشناسی مرلوپونتی ، سیستروم ، بدن ادراک کننده ، ماعت ، امر قدسی ، تجربه حسی نمادگرایی مصری